इत्य् आदि ।
तद् एवं सुखदुःखप्रथाभिर् बह्वीभिः कथाभिर् अहोरात्रेऽतिवाहिते व्रजहितेप्सुर् असाव् अतिस्पृहया गृहं गृहं पृथग् अपि तत्तन्मिलनाय परेद्यवि बभ्राम ।
तत्र तु—
गुरून् गुरुस्त्रीश् च लघून् सखींश् च
मिलन् पुरावत् कुशलाद्य् अपृच्छत् ।
बलस् तथा तं प्रति तेऽप्य् अपृच्छन्
सतां मतिः स्यान् निजम् एकरूपा ॥17॥
ity ādi |
tad evaṁ sukha-duḥkha-prathābhir bahvībhiḥ kathābhir aho-rātre’tivāhite vraja-hitepsur asāv atispṛhayā gṛhaṁ gṛhaṁ pṛthag api tat-tan-milanāya paredyavi babhrāma |
tatra tu—
gurūn guru-strīś ca laghūn sakhīṁś ca
milan purāvat kuśalādy apṛcchat |
balas tathā taṁ prati te’py apṛcchan
satāṁ matiḥ syān nijam eka-rūpā ||17||
छन्द अज्ञात
И прочее. Так, в многочисленных рассказах, полных радости и горя, прошли день и ночь, а наутро он, желая блага Врадже, с великим рвением обходил дом за домом, чтобы повидаться с каждым. И там Бала, встречая старших, их жён, младших и друзей, как прежде, спрашивал о благополучии и прочем; так же и они спрашивали его: ум добрых к своим неизменен.
489c4f6366de · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 4:15:13 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से