ततश् चिराद् एवम् उचतुः,— ‘ततः परिहृताव् एव चिरलब्धश्वासरूपाभ्यां युवाभ्याम् आवाम्ऽ इति तत्राक्रूरस्य जनन्या च विचारतः क्रूरम् इदं प्रोक्तम्,— ‘यद्य् अत्र व्रजजनानां गमनागमनम् अस्ति, तर्हि व्रज एवायम् अस्तीति गमनं वास्य कथं निरोधविषयीक्रियते ?ऽ इति ।
अथ सर्वे तस्या मुखं पश्यन्तश् चिरं विमृश्य तस्थुः ।
तदेवं सति पुनर् विविक्तमिताभ्यां रामाजिताभ्याम् अक्षीणम् अषडक्षीणम् इदं निर्णिक्तं विविक्तम्,— तद् इदम् आवाभ्यां सरलतया परम् अनयोर् गुरुचरणयोर् निवेदितम् । तत् पुनर् अमूभां स्वानिष्टं वितर्क्य प्रत्यादिष्टं गुर्वाज्ञालंघनन्ं तु न मङ्गलाय कल्पेत । यदाज्ञापालनाय परममर्यादः स खलु रघुवर्यः प्राज्यं राज्यम् अपि परित्यज्य नवभार्यया सह राक्षसचर्याभीषणम् अपि वनं बाढम् अवगाढं चकार । तदाज्ञालंघनस्य परामृश्यते च फलम्— जरासन्धादयस् त्व् अस्मत्सम्बन्धेन कृतानुसन्धे व्रजेऽप्य् उत्पातं पातयिष्यन्तीति प्रस्तुतम् अस्तु तावद् अप्रस्तुतम् अन्यद् अन्यद् अपि, तस्माच् श्रीव्रजेशचरणसमाधानम् एव साम्प्रतं साम्प्रतम् इति ।
tataś cirād evam ucatuḥ,— ‘tataḥ parihṛtāv eva cira-labdha-śvāsa-rūpābhyāṁ yuvābhyām āvām’ iti tatrākrūrasya jananyā ca vicārataḥ krūram idaṁ proktam,— ‘yady atra vraja-janānāṁ gamanāgamanam asti, tarhi vraja evāyam astīti gamanaṁ vāsya kathaṁ nirodha-viṣayīkriyate ?’ iti |
atha sarve tasyā mukhaṁ paśyantaś ciraṁ vimṛśya tasthuḥ |
tad-evaṁ sati punar vivikta-mitābhyāṁ rāmājitābhyām akṣīṇam aṣaḍa-kṣīṇam idaṁ nirṇiktaṁ viviktam,— tad idam āvābhyāṁ saralatayā param anayor guru-caraṇayor niveditam | tat punar amūbhāṁ svāniṣṭaṁ vitarkya pratyādiṣṭaṁ gurvājñālaṁghananṁ tu na maṅgalāya kalpeta | yad-ājñā-pālanāya parama-maryādaḥ sa khalu raghu-varyaḥ prājyaṁ rājyam api parityajya nava-bhāryayā saha rākṣasa-caryābhīṣaṇam api vanaṁ bāḍham avagāḍhaṁ cakāra | tad-ājñā-laṁghanasya parāmṛśyate ca phalam— jarāsandhādayas tv asmat-sambandhena kṛtānusandhe vraje’py utpātaṁ pātayiṣyantīti prastutam astu tāvad aprastutam anyad anyad api, tasmāc śrī-vrajeśa-caraṇa-samādhānam eva sāmprataṁ sāmpratam iti |
размер не определён
Тогда, после долгого молчания, они сказали: „Значит, вы двое, наше долгожданное дыхание, нас бросаете“. А мать Акруры, поразмыслив, сказала жестокое: „Если здесь можно ездить людям Враджи туда и обратно, то вот и Враджа; зачем же запрещать ему ездить?“ Все посмотрели ей в лицо и долго стояли в раздумье. И тогда Рама и Аджита, рассудительные и сдержанные, наедине решили твёрдо и ясно: „Мы простодушно сказали об этом почтенным родителям. Но они, сочтя это неблагом для себя, отказали; а нарушать приказ старших не к добру. Ведь, исполняя приказ отца, лучший из Рагху, хранитель высших устоев, оставил обширное царство и вместе с молодой женой ушёл в лес, страшный повадками ракшасов. А плод нарушения приказа видится так: Джарасандха и прочие, проведав о нашей связи со Враджей, обрушат беду и на неё. Пусть будет сказанное к делу, а прочее — не к делу; потому теперь надо умиротворить стопы Шри владыки Враджи“.
6306e72557bd · опубликовано 25 сент. 2026 г., 02:34:42 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Лучший из Рагху — Рама, сын Дашаратхи.