राधेऽहं ललिता गतास्मि कपटाद् उक्त्वेति पत्रावलीःसद्धामाः कुचयोश् चिरं विरचयन्न् आपीडयन्न् उन्मदः ।तीक्ष्णाग्रैर् विलिखन् नखैश् च धृतपुंभावोऽतिमुग्धं हसन्राधायाः सखि किं किम् एतद् इति तद्वाण्या हरिः पातु वः ॥92॥
rādhe'haṁ lalitā gatāsmi kapaṭād uktveti patrāvalīḥsad-dhāmāḥ kucayoś ciraṁ viracayann āpīḍayann unmadaḥ |tīkṣṇāgrair vilikhan nakhaiś ca dhṛta-puṁ-bhāvo'ti-mugdhaṁ hasanrādhāyāḥ sakhi kiṁ kim etad iti tad-vāṇyā hariḥ pātu vaḥ ||92||
«Радха, я — Лалита, пришла», — притворно сказав так, он долго рисовал на её груди прекрасные узоры из листьев, обезумев, сжимал её и царапал острыми ногтями — и, снова став мужчиной, очаровательно смеялся; пусть хранит вас Хари, (услышавший) от Радхи: «Подруга, что, что это?»
007ff93795e1 · опубликовано 30 сент. 2026 г., 16:24:15 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Размер — śārdūla-vikrīḍita. Конец восьмой сарги — «Мадхава, бурный от расы».