यत्र चाखिलं कान्तिर् एवेति सकलं लावण्यम् एवेति समस्तं सौरभ्यम् एवेति, कृत्स्नं कौमल्यम् एवेति न विवेक्तुं शक्यते । तथा निखिलं भूषितम् एवेति भूषणम् एवेति वा तद्वद् उपमेयम् एवेत्य् उपमानम् एवेति वा नयनादीनां प्रकाशनीयम् एवेति प्रकाशकम् एवेति वा विचारपदवीं नारोहति । यत्र च मुखम् इव मुखम् इत्य् आदिर् अनन्वयनामाप्य् उपमासुखकृद् अन्वयम् आपद्यते । यत्र च मुखम् इव नेत्रं नेत्रम् इव मुखं कमलं जयति, दन्तकान्तिवन् मृदुस्मितवद् दन्तकान्तिः सितकान्तिं तिरस्करोतीत्य् आदिकम् उपमेयोपमानाम् अपि सुतराम् अनुपमानत्वं प्रपद्यते । यत्र च मुखं निजद्वितीयतया राधाया मुखम् एव स्मारयति । नेत्रम् अपि तस्या नेत्रम् एव पुरः स्फुरद्रूपं करोतीत्य् आदिस्मरणनामालङ्कारः सर्वम् अलङ्कारं विस्मारयति । यत्र सौन्दर्यसम्राजः स्वेनैव वैभवं विभवद् एव राजते ।
yatra cākhilaṁ kāntir eveti sakalaṁ lāvaṇyam eveti samastaṁ saurabhyam eveti, kṛtsnaṁ kaumalyam eveti na vivektuṁ śakyate | tathā nikhilaṁ bhūṣitam eveti bhūṣaṇam eveti vā tadvad upameyam evety upamānam eveti vā nayanādīnāṁ prakāśanīyam eveti prakāśakam eveti vā vicāra-padavīṁ nārohati | yatra ca mukham iva mukham ity ādir ananvaya-nāmāpy upamā-sukha-kṛd anvayam āpadyate | yatra ca mukham iva netraṁ netram iva mukhaṁ kamalaṁ jayati, dantakāntivan mṛdu-smitavad danta-kāntiḥ sita-kāntiṁ tiraskarotīty ādikam upameyopamānām api sutarām anupamānatvaṁ prapadyate | yatra ca mukhaṁ nija-dvitīyatayā rādhāyā mukham eva smārayati | netram api tasyā netram eva puraḥ sphurad-rūpaṁ karotīty ādi-smaraṇa-nāmālaṅkāraḥ sarvam alaṅkāraṁ vismārayati | yatra saundarya-samrājaḥ svenaiva vaibhavaṁ vibhavad eva rājate |
„В Нём нельзя различить, всё ли — сияние, всё ли — прелесть, всё ли — благоухание, всё ли — нежность. Не встаёт и вопрос, что в Нём украшено, а что украшение; что сравнивают, а с чем сравнивают; что озаряется глазами, а что озаряет. В Нём даже фигура «сравнение с самим собой» — «лицо как лицо» — становится отрадным сравнением. В Нём даже «взаимное сравнение» — «глаза как лицо, лицо как глаза, побеждают лотос», «блеск зубов как мягкая улыбка, мягкая улыбка как блеск зубов, посрамляют белизну» — становится совершенно несравненным. В Нём лицо, словно своё второе «я», напоминает лицо Радхи; глаза заставляют вставать перед глазами её глаза, — так фигура «напоминание» заставляет забыть все прочие фигуры. В Нём царь красоты сияет своим же величием“.
47cd4613e685 · 发布于 2026年9月25日 05:56:40 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Рассказчик перебирает фигуры индийской поэтики (аланкары): ананвая, упамейопама, смарана — и все они оказываются бессильны или сами становятся несравненными перед красотой Кришны.