यत् खलु पुराणजातम् आविर्भाव्य ब्रह्मसूत्रं च प्रणीयाप्य अपरितुष्टेन तेन भगवता निजसूत्राणाम् अकृत्रिमभाष्यभूतं समाधिलब्धम् आविर्भावितं यस्मिन्न् एव सर्वशास्त्रसमन्वयो दृश्यते । सर्ववेदार्थलक्षणां गायत्रीम् अधिकृत्य प्रवर्तितत्वात् । तथा हि तत्स्वरूपं मात्स्ये यत्राधिकृत्य गायत्रीं वर्ण्यते धर्मविस्तरः । वृत्रासुरवधोपेतं तद्भागवतम् इष्यते ॥ लिखित्वा तच् च यो दद्याद् धेमसिंहसमन्वितम् । प्रौष्ठपद्यां पौर्णमास्यां स याति परमां गतिम् । अष्टादशसहस्राणि पुराणं तत् प्रकीर्तितम् ॥ इति । अत्र गायत्रीशब्देन तत्सूचकतदव्यभिचारिधीमहिपदसंवलिततदर्थं एवेष्यते । सर्वेषां मन्त्राणाम् आदिरूपायास् तस्याः साक्षात्कथनानर्हत्वात् । तदर्थता च जन्माद्य् अस्य यतः , तेन ब्रह्म हृदा इति सर्वलोकाश्रयत्वबुद्धिवृत्तिप्रेरकत्वादिसाम्यात् । धर्मविस्तर इत्य् अत्र धर्मशब्दः परमधर्मपरः । धर्मः प्रोज्झितकैतवोऽत्र परमः इत्य् अत्रैव प्रतिपादितत्वात् । स च भगवद्ध्यानादिलक्षण एवेति पुरस्ताद् व्यक्तीभविष्यति
yat khalu purāṇa-jātam āvirbhāvya brahma-sūtraṁ ca praṇīyāpya aparituṣṭena tena bhagavatā nija-sūtrāṇām akṛtrima-bhāṣya-bhūtaṁ samādhi-labdham āvirbhāvitaṁ yasminn eva sarva-śāstra-samanvayo dṛśyate | sarva-vedārtha-lakṣaṇāṁ gāyatrīm adhikṛtya pravartitatvāt | tathā hi tat-svarūpaṁ mātsye -yatrādhikṛtya gāyatrīṁ varṇyate dharma-vistaraḥ | vṛtrāsura-vadhopetaṁ tad-bhāgavatam iṣyate || likhitvā tac ca yo dadyād dhema-siṁha-samanvitam | prauṣṭha-padyāṁ paurṇamāsyāṁ sa yāti paramāṁ gatim | aṣṭādaśa-sahasrāṇi purāṇaṁ tat prakīrtitam || iti | atra gāyatrī-śabdena tat-sūcaka-tad-avyabhicāri-dhīmahi-pada-saṁvalita-tad-arthaṁ eveṣyate | sarveṣāṁ mantrāṇām ādirūpāyās tasyāḥ sākṣāt-kathanānarhatvāt | tad-arthatā ca janmādy asya yataḥ , tena brahma hṛdā iti sarva-lokāśrayatva-buddhi-vṛtti-prerakatvādi-sāmyāt | dharma-vistara ity atra dharma-śabdaḥ parama-dharma-paraḥ | dharmaḥ projjhita-kaitavo'tra paramaḥ ity atraiva pratipāditatvāt | sa ca bhagavad-dhyānādi-lakṣaṇa eveti purastād vyaktībhaviṣyati
Ибо, явив весь род пуран и сложив «Брахма-сутру», тот Бхагаван всё же не был удовлетворён — и явил то, что стало неискусственным комментарием на его же сутры и было обретено им в самадхи; в нём-то и видно согласование всех писаний. Ведь начато оно с гаятри, в которой примета смысла всей Веды.
Так и природа его описана в «Матсье»: «Где, взяв за основу гаятри, описывается простор дхармы и где есть убиение Вритрасуры, — то признаётся „Бхагаватой“. И кто, переписав её, подарит вместе с золотым львом в полнолуние месяца бхадры, тот идёт высшим путём. Восемнадцать тысяч — так провозглашена та „Пурана“».
Под словом «гаятри» здесь разумеется именно её смысл, сплетённый со словом «дхимахи», которое на неё указывает и от неё неотступно. Ибо сама она, первообраз всех мантр, не может быть произнесена прямо. А что смысл этот тот же, видно из слов «от кого рождение и прочее этого» и «Им — Брахме — сердцем»: и там опора всех миров, и там побуждение деятельности разума.
В словах «простор дхармы» слово «дхарма» направлено на высшую дхарму: ведь тут же изложено — «здесь высшая дхарма, из которой отброшено лукавство». А она есть не что иное, как созерцание Бхагавана и прочее, — это станет явно впереди.
000000000000 · 发布于 1970年1月1日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
О Вьясе сказано резко: он не был удовлетворён ни пуранами, ни сутрой.
Потому «Бхагавата» и названа неискусственным комментарием — не пояснением со стороны, а тем, что вышло из того же сердца.
Гаятри не названа прямо, а указана словом «дхимахи»: мантру не выносят в книгу, её обозначают.