अथ क्रमेण विस्तरतस् तथैव तात्पर्यं निर्णेतुं सम्बन्धाभिधेयप्रयोजनेषु षड्भिः सन्दर्भैर् निर्णेष्यमाणेषु प्रथमं यस्य वाच्यवाचकतासम्बन्धीदं शास्त्रं तद् एव धर्मः प्रोज्झितकैतवः इत्य् आदिपद्ये सामान्याकारतस् तावद् आह वेद्यं वास्तवम् अत्र वस्तु इति ॥ टीका च अत्र श्रीमति सुन्दरे भागवते वास्तवं परमार्थभूतं वस्तु वेद्यं, न तु वैशेषिकादिवद् द्रव्यगुणादिरूपम् इत्य् एषा
atha krameṇa vistaratas tathaiva tātparyaṁ nirṇetuṁ sambandhābhidheya-prayojaneṣu ṣaḍbhiḥ sandarbhair nirṇeṣyamāṇeṣu prathamaṁ yasya vācya-vācakatā-sambandhīdaṁ śāstraṁ tad eva dharmaḥ projjhita-kaitavaḥ ity ādi-padye sāmānyākāratas tāvad āha vedyaṁ vāstavam atra vastu iti || ṭīkā ca atra śrīmati sundare bhāgavate vāstavaṁ paramārtha-bhūtaṁ vastu vedyaṁ, na tu vaiśeṣikādivad dravya-guṇādi-rūpam ity eṣā
Далее, чтобы так же установить средоточие — по порядку и пространно, — при том что самбандха, абхидхея и прайоджана будут решаться шестью сандарбхами, он сперва в общем виде говорит о том, чьею связью обозначаемого и обозначающего держится это писание. В стихе, что начинается словами «дхарма, из которой отброшено лукавство», сказано: «здесь познаваемо подлинное бытие».
И тика: «„Здесь“, в этой прекрасной и прелестной „Бхагавате“, познаваемо „подлинное бытие“, то есть сущее высшей истиной, а не облик субстанции, качества и прочего, как у вайшешиков и им подобных». Вот она.
000000000000 · 发布于 1970年1月1日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Отсюда начинается вторая половина книги — разбор по порядку.
Первое слово о предмете сказано отрицанием: это не то, что перечисляют по разрядам.
«Подлинное» противопоставлено не ложному, а условному: бытие, а не свойство чего-то.