तथा च तृतीये मुनिर् विवक्षुर् भगवद्गुणानां सखापि ते भारतम् आह कृष्णः । यस्मिन् नृणां ग्राम्यसुखानुवादैर् मतिर् गृहीता नु हरेः कथायाम् ॥ इति तस्माद् गायत्रीभाष्यरूपोऽसौ । तथैव हि विष्णुधर्मोत्तरादौ तद्व्याख्याने भगवान् एव विस्तरेण प्रतिपादितः । अत्र जन्माद्यस्य इत्य् अस्य व्याख्यानं च तथा दर्शयिष्यते । वेदार्थपरिबृंहितः । वेदार्थस्य परिबृंहणं यस्मात् । तच् चोक्तम् इतिहासपुराणाभ्याम् इत्य् आदि । पुराणानां सामरूपः । वेदेषु सामवत् स तेषु श्रेष्ठ इत्य् अर्थः । अतएव स्कान्दे शतशोऽथ सहस्रैश् च किम् अन्यैः शास्त्रसङ्ग्रहैः । न यस्य तिष्ठते गेहे शास्त्रं भागवतं कलौ ॥ कथं स वैष्णवो ज्ञेयः शास्त्रं भागवतं कलौ । गृहे न तिष्ठते यस्य स विप्रः श्वपचाधमः ॥ यत्र यत्र भवेद् विप्र शास्त्रं भागवतं कलौ । तत्र तत्र हरिर् याति त्रिदशैः सह नारद ॥ यः पठेत् प्रयतो नित्यं श्लोकं भागवतं मुने । अष्टादशपुराणानां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ इति । शतविच्छेदसंयुतः । पञ्चत्रिंशदधिकशतत्रयाध्यायविशिष्ट इत्य् अर्थः । स्पष्टार्थम् अन्यत् । तद् एवं परमार्थविवित्सुभिः श्रीभागवतम् एव साम्प्रतं विचारणीयम् इति स्थितम् । हेमाद्रेर् व्रतखण्डे स्त्रीशूद्रद्विजबन्धूनां त्रयी न श्रुतिगोचरा । कर्मश्रेयसि मूढानां श्रेय एवं भवेद् इह । इति भारतम् आख्यानं कृपया मुनिना कृतम् ॥ इति वाक्यं श्रीभागवतीयत्वेनोत्थाप्य भारतस्य वेदार्थतुल्यत्वेन निर्णयः कृत इति । तन्मतानुसारेण त्व् एवं व्याख्येयम् भारतार्थस्य विनिर्णयः । वेदार्थतुल्यत्वेन विशिष्य निर्णयो यत्रेति । यस्माद् एवं भगवत्परस् तस्माद् एव यत्राधिकृत्य गायत्रीम् इति कृतलक्षणश्रीमद्भागवतनामा ग्रन्थः श्रीभगवत्पराया गायत्र्या भाष्यरूपोऽसौ । तद् उक्तं यत्राधिकृत्य गायत्रीम् इत्य् आदि । तथैव ह्य् अग्निपुराणे तस्य व्याख्याने विस्तरेण प्रतिपादितः । तत्र तदीयव्याख्यादिग्दर्शनं यथा तज्ज्योतिः परमं ब्रह्म भर्गस् तेजो यतः स्मृतः । इत्य् आरभ्य पुनर् आह तज्ज्योतिर् भगवान् विष्णुर् जगज्जन्मादिकारणम् ॥ शिवं केचित् पठन्ति स्म शक्तिरूपं पठन्ति च । केचित् सूर्यं केचिद् अग्निं दैवतान्य् अग्निहोत्रिणः ॥ अग्न्यादिरूपो विष्णुर् हि वेदादौ ब्रह्म गीयते । अत्र जन्माद्यस्य इत्य् अस्य व्याख्यानं च तथा दर्शयिष्यते । कस्मै येन विभासितोऽयम् इत्य् उपसंहारवाक्ये च तच्छुद्धम् इत्य् आदिसमानम् एवाग्निपुराणे तद् व्याख्यानम् । नित्यं शुद्धं परं ब्रह्म नित्यभर्गम् अधीश्वरम् । अहं ज्योतिः परं ब्रह्म ध्यायेम हि विमुक्तये ॥ इति । अत्राहं ब्रह्मेति नादेवो देवम् अर्चयेत् इति न्यायेन योग्यत्वाय स्वस्य ताकृक्त्वभावना दर्शिता । ध्यायेमेति अहं तावत् ध्यायेयं सर्वे च वयं ध्यायेमेत्य् अर्थः । तद् एतन्मते तु मन्त्रेऽपि भर्गशब्दोऽयम् अदनत एव स्यात् । सुपां सुलुक् इत्य् आदिना छान्दससूत्रेण तु द्वितीयैकवचनस्यामः सुभावो ज्ञेयः । यत् तु द्वादशे ओं नमस्ते इत्य् आदि गद्येषु तदर्थत्वेन सूर्यः स्तुतः । तत् परमात्मदृष्ट्यैव, न तु स्वातन्त्र्येणेत्य् अदोषः । तथैवाग्रे श्रीशौनकवाक्ये ब्रूहि नः श्रद्दधानानां व्यूहं सूर्यात्मनो हरेः इति । न चास्य भर्गस्य सूर्यमण्डलमात्राधिष्ठानत्वम् । मन्त्रे वरेण्यशब्देन । अत्र च ग्रन्थे परशब्देन परमैश्वर्यपर्यन्तताया दर्शितत्वात् । तद् एवम् अग्निपुराणेऽप्य् उक्तम् ध्यानेन पुरुषोऽयं च द्रष्टव्यः सूर्यमण्डले । सत्यं सदाशिवं ब्रह्म विष्णोर् यत् परमं पदम् ॥ इति । त्रिलोकीजनानाम् उपासनार्थं प्रलये विनाशिनि सूर्यमण्डले चान्तर्यामितया प्रादुर्भूतोऽयं पुरुषो ध्यानेन द्रष्टव्य उपासितव्यः । यत् तु विष्णोस् तस्य महावैकुण्ठरूपं परमं पदम् । तद् एव सत्यं कालत्रयाव्यभिचारि, सदाशिवम् उपद्रवशून्यं यतो ब्रह्मस्वरूपम् इत्य् अर्थः । तद् एतद् गायत्रीं प्रोच्य पुराणलक्षणप्रकरणे यत्राधिकृत्य गायत्रीम् इत्य् आद्य् अप्य् उक्तम् अग्निपुराणे । तस्मात् अग्नेः पुराणं गायत्रीं समेत्य भगवत्पराम् । भगवन्तं तत्र मत्वा जगज्जन्मादिकारणम् ॥ यत्राधिकृत्य गायत्रीम् इति लक्षणपूर्वकम् । श्रीमद्भागवतं शश्वत् पृथ्व्यां जयति सर्वतः ॥ तद् एवम् अस्य शास्त्रस्य गायत्रीम् अधिकृत्य प्रवृत्तिर् दर्शिता । यत् तु सारस्वतकल्पम् अधिकृत्येति पूर्वम् उक्तम् । तच् च गायत्र्या भगवत्प्रतिपादकवाग्विशेषरूपसरस्वतीत्वाद् उपयुक्तम् एव । यद् उक्तम् अग्निपुराणे गायत्र्युक्थानि शास्त्राणि भर्गं प्राणांस् तथैव च ॥ ततः स्मृतेयं गायत्री सावित्री यत एव च । प्रकाशिनी सा सवितुर् वाग्रूपत्वात् सरस्वती ॥ अथ क्रमप्राप्ता व्याख्या वेदार्थपरिबृंहित इति । वेदार्थानां परिबृंहणं यस्मात् । तच् चोक्तम् इतिहासपुराणाभ्याम् इति । पुराणानां सामरूप इति वेदेषु सामवत् पुराणेषु श्रेष्ठ इत्य् अर्थः । पुराणान्तराणां केषांचिद् आपाततो रजस्तमसी जुषमाणैस् तत्परत्वाप्रतीतत्वेऽपि वेदानां काण्डत्रयवाक्यैकवाक्यतायां यथा साम्ना तथा तेषां श्रीभागवतेन प्रतिपाद्ये श्रीभगवत्य् एव पर्यवसानम् इति भावः । तद् उक्तम् वेदे रामायणे चैव पुराणे भारते तथा । आदाव् अन्ते च मध्ये च हरिः सर्वत्र गीयते ॥ इति । प्रतिपादयिष्यते च तद् इदं परमात्मसन्दर्भे । साक्षाद् भगवतोदितम् इति । कस्मै येन विभासितोऽयम् इत्य् उपसंहारवाक्यानुसारेण ज्ञेयम् । शतविच्छेदसंयुत इति । विस्तारभिया न विविरियते । तद् एवं श्रीमद्भागवतं सर्वशास्त्रचक्रवर्तिपदम् आप्तम् इति स्थिते हेमसिंहसमन्वितम् इत्य् अत्र हेमसिंहासनम् आरूढम् इति टीकाकारैर् यद् व्याख्यातं तद् एव युक्तम् । अतः श्रीमद्भागवतस्यैवाभ्यासावश्यकत्वं श्रेष्ठत्वं च स्कान्दे निर्णीतम् शतशोऽथ सहस्रैश् च किम् अन्यैः शास्त्रसङ्ग्रहैः । तद् एवं परमार्थविवित्सुभिः श्रीभागवतम् एव साम्प्रतं विचारणीयम् इति स्थितम्
tathā ca tṛtīye -munir vivakṣur bhagavad-guṇānāṁ sakhāpi te bhāratam āha kṛṣṇaḥ | yasmin nṛṇāṁ grāmya-sukhānuvādair matir gṛhītā nu hareḥ kathāyām || iti tasmād gāyatrī-bhāṣya-rūpo'sau | tathaiva hi viṣṇudharmottarādau tad-vyākhyāne bhagavān eva vistareṇa pratipāditaḥ | atra janmādyasya ity asya vyākhyānaṁ ca tathā darśayiṣyate | vedārtha-paribṛṁhitaḥ | vedārthasya paribṛṁhaṇaṁ yasmāt | tac coktam itihāsa-purāṇābhyām ity ādi | purāṇānāṁ sāma-rūpaḥ | vedeṣu sāmavat sa teṣu śreṣṭha ity arthaḥ | ataeva skānde -śataśo'tha sahasraiś ca kim anyaiḥ śāstra-saṅgrahaiḥ | na yasya tiṣṭhate gehe śāstraṁ bhāgavataṁ kalau || kathaṁ sa vaiṣṇavo jñeyaḥ śāstraṁ bhāgavataṁ kalau | gṛhe na tiṣṭhate yasya sa vipraḥ śvapacādhamaḥ || yatra yatra bhaved vipra śāstraṁ bhāgavataṁ kalau | tatra tatra harir yāti tridaśaiḥ saha nārada || yaḥ paṭhet prayato nityaṁ ślokaṁ bhāgavataṁ mune | aṣṭādaśa-purāṇānāṁ phalaṁ prāpnoti mānavaḥ || iti | śata-viccheda-saṁyutaḥ | pañcatriṁśad-adhika-śata-trayādhyāya-viśiṣṭa ity arthaḥ | spaṣṭārtham anyat | tad evaṁ paramārtha-vivitsubhiḥ śrī-bhāgavatam eva sāmprataṁ vicāraṇīyam iti sthitam | hemādrer vrata-khaṇḍe -strī-śūdra-dvijabandhūnāṁ trayī na śruti-gocarā | karma-śreyasi mūḍhānāṁ śreya evaṁ bhaved iha | iti bhāratam ākhyānaṁ kṛpayā muninā kṛtam || iti vākyaṁ śrī-bhāgavatīyatvenotthāpya bhāratasya vedārtha-tulyatvena nirṇayaḥ kṛta iti | tan-matānusāreṇa tv evaṁ vyākhyeyam bhāratārthasya vinirṇayaḥ | vedārtha-tulyatvena viśiṣya nirṇayo yatreti | yasmād evaṁ bhagavat-paras tasmād eva yatrādhikṛtya gāyatrīm iti kṛta-lakṣaṇa-śrīmad-bhāgavata-nāmā granthaḥ śrī-bhagavat-parāyā gāyatryā bhāṣya-rūpo'sau | tad uktaṁ yatrādhikṛtya gāyatrīm ity ādi | tathaiva hy agni-purāṇe tasya vyākhyāne vistareṇa pratipāditaḥ | tatra tadīya-vyākhyā-dig-darśanaṁ yathā -taj-jyotiḥ paramaṁ brahma bhargas tejo yataḥ smṛtaḥ | ity ārabhya punar āha -taj-jyotir bhagavān viṣṇur jagaj-janmādi-kāraṇam || śivaṁ kecit paṭhanti sma śakti-rūpaṁ paṭhanti ca | kecit sūryaṁ kecid agniṁ daivatāny agni-hotriṇaḥ || agny-ādi-rūpo viṣṇur hi vedādau brahma gīyate | atra janmādyasya ity asya vyākhyānaṁ ca tathā darśayiṣyate | kasmai yena vibhāsito'yam ity upasaṁhāra-vākye ca tac-chuddham ity ādi-samānam evāgni-purāṇe tad vyākhyānam | nityaṁ śuddhaṁ paraṁ brahma nitya-bhargam adhīśvaram | ahaṁ jyotiḥ paraṁ brahma dhyāyema hi vimuktaye || iti | atrāhaṁ brahmeti nādevo devam arcayet iti nyāyena yogyatvāya svasya tākṛktva-bhāvanā darśitā | dhyāyemeti ahaṁ tāvat dhyāyeyaṁ sarve ca vayaṁ dhyāyemety arthaḥ | tad etan-mate tu mantre'pi bharga-śabdo'yam adanata eva syāt | supāṁ suluk ity ādinā chāndasa-sūtreṇa tu dvitīyaikavacanasyāmaḥ su-bhāvo jñeyaḥ | yat tu dvādaśe oṁ namaste ity ādi gadyeṣu tad-arthatvena sūryaḥ stutaḥ | tat paramātma-dṛṣṭyaiva, na tu svātantryeṇety adoṣaḥ | tathaivāgre śrī-śaunaka-vākye brūhi naḥ śraddadhānānāṁ vyūhaṁ sūryātmano hareḥ iti | na cāsya bhargasya sūrya-maṇḍala-mātrādhiṣṭhānatvam | mantre vareṇya-śabdena | atra ca granthe para-śabdena paramaiśvarya-paryantatāyā darśitatvāt | tad evam agni-purāṇe'py uktam --dhyānena puruṣo'yaṁ ca draṣṭavyaḥ sūrya-maṇḍale | satyaṁ sadā-śivaṁ brahma viṣṇor yat paramaṁ padam || iti | trilokī-janānām upāsanārthaṁ pralaye vināśini sūrya-maṇḍale cāntaryāmitayā prādurbhūto'yaṁ puruṣo dhyānena draṣṭavya upāsitavyaḥ | yat tu viṣṇos tasya mahā-vaikuṇṭha-rūpaṁ paramaṁ padam | tad eva satyaṁ kāla-trayāvyabhicāri, sadā-śivam upadrava-śūnyaṁ yato brahma-svarūpam ity arthaḥ | tad etad gāyatrīṁ procya purāṇa-lakṣaṇa-prakaraṇe yatrādhikṛtya gāyatrīm ity ādy apy uktam agni-purāṇe | tasmāt agneḥ purāṇaṁ gāyatrīṁ sametya bhagavat-parām | bhagavantaṁ tatra matvā jagaj-janmādi-kāraṇam || yatrādhikṛtya gāyatrīm iti lakṣaṇa-pūrvakam | śrīmad-bhāgavataṁ śaśvat pṛthvyāṁ jayati sarvataḥ || tad evam asya śāstrasya gāyatrīm adhikṛtya pravṛttir darśitā | yat tu sārasvata-kalpam adhikṛtyeti pūrvam uktam | tac ca gāyatryā bhagavat-pratipādaka-vāg-viśeṣa-rūpa-sarasvatītvād upayuktam eva | yad uktam agni-purāṇe -gāyatry-ukthāni śāstrāṇi bhargaṁ prāṇāṁs tathaiva ca || tataḥ smṛteyaṁ gāyatrī sāvitrī yata eva ca | prakāśinī sā savitur vāg-rūpatvāt sarasvatī || atha krama-prāptā vyākhyā vedārtha-paribṛṁhita iti | vedārthānāṁ paribṛṁhaṇaṁ yasmāt | tac coktam itihāsa-purāṇābhyām iti | purāṇānāṁ sāma-rūpa iti vedeṣu sāmavat purāṇeṣu śreṣṭha ity arthaḥ | purāṇāntarāṇāṁ keṣāṁcid āpātato rajas-tamasī juṣamāṇais tat-paratvāpratītatve'pi vedānāṁ kāṇḍa-traya-vākyaika-vākyatāyāṁ yathā sāmnā tathā teṣāṁ śrī-bhāgavatena pratipādye śrī-bhagavaty eva paryavasānam iti bhāvaḥ | tad uktam -vede rāmāyaṇe caiva purāṇe bhārate tathā | ādāv ante ca madhye ca hariḥ sarvatra gīyate || iti | pratipādayiṣyate ca tad idaṁ paramātma-sandarbhe | sākṣād bhagavatoditam iti | kasmai yena vibhāsito'yam ity upasaṁhāra-vākyānusāreṇa jñeyam | śata-viccheda-saṁyuta iti | vistāra-bhiyā na viviriyate | tad evaṁ śrīmad-bhāgavataṁ sarva-śāstra-cakravarti-padam āptam iti sthite hema-siṁha-samanvitam ity atra hema-siṁhāsanam ārūḍham iti ṭīkākārair yad vyākhyātaṁ tad eva yuktam | ataḥ śrīmad-bhāgavatasyaivābhyāsāvaśyakatvaṁ śreṣṭhatvaṁ ca skānde nirṇītam -śataśo'tha sahasraiś ca kim anyaiḥ śāstra-saṅgrahaiḥ | tad evaṁ paramārtha-vivitsubhiḥ śrī-bhāgavatam eva sāmprataṁ vicāraṇīyam iti sthitam
Так и в третьей песни: «Муни Кришна, желая поведать о достоинствах Бхагавана, — хотя он и друг тебе, — изрёк „Бхарату“, ту, в которой пересказами о деревенских радостях разум людей захвачен для сказания о Хари».
Потому она и есть комментарий на гаятри. Ведь так же и в «Вишну-дхармоттаре» и прочих при толковании гаятри пространно излагается именно Бхагаван. И толкование слов «от кого рождение и прочее этого» будет здесь показано так же.
«Восполненная смыслом Веды» — та, от которой восполнение смысла Веды; о том и сказано: «Итихасой и Пураной…» — и далее. «Среди пуран подобная „Саме“» — то есть она лучшая среди них, как «Сама» среди Вед. Потому и в «Сканде»: «Что толку в иных сводах писаний — сотнями и тысячами, — если в доме у человека не стоит в кали писание „Бхагавата“? Как признать вайшнавом того, в чьём доме не стоит в кали писание „Бхагавата“? Такой випра ниже пожирателя псов. Где ни оказалось бы в кали писание „Бхагавата“, о випра, туда и приходит Хари с тридцатью богами, о Нарада. Кто, собранный, всякий день прочтёт хоть стих „Бхагаваты“, о муни, тот обретает плод восемнадцати пуран».
«Соединённая с сотнею разделов» — то есть отличённая тремя сотнями глав с лишком в тридцать пять. Остальное ясно. Итак, установлено: желающим познать высшую истину ныне должно рассматривать именно «Шри Бхагавату».
В врата-кханде Хемадри речение «Для женщин, шудр и недостойных дваждырождённых троица Вед недоступна слуху; а для слепых к благу в делах благо здесь бывает так — и потому муни из сострадания сотворил сказание „Бхарату“» приведено как принадлежащее «Шри Бхагавате», и тем вынесено решение, что «Бхарата» равна по смыслу Веде. Следуя его мнению, толковать надо так: «решение о смысле „Бхараты“» — то, где решение вынесено с уточнением: она равна по смыслу Веде.
А раз «Бхарата» так обращена к Бхагавану, то именно поэтому книга по имени «Шримад-Бхагавата», чья примета дана словами «где, взяв за основу гаятри», и есть комментарий на гаятри, обращённую к Шри Бхагавану. О том и сказано: «Где, взяв за основу гаятри» — и далее.
Ведь так же и в «Агни-пуране» при толковании гаятри пространно излагается Он. Вот куда ведёт тамошнее толкование: «То сияние — высший Брахман, ибо „бхаргас“ означает свет», — начав так, он говорит далее: «То сияние — Бхагаван Вишну, причина рождения и прочего мира. Иные читают „Шива“, иные читают „облик Шакти“; иные — Сурья, иные — Агни; агнихотрины — божества. Ибо Вишну, имеющий облик Агни и прочих, в начале Веды воспевается как Брахман». И толкование слов «от кого рождение и прочее этого» будет показано так же.
А в заключительном речении «кому… кем явлено это» толкование в «Агни-пуране» то же, что и «то чистое» и далее: «Вечного, чистого, высшего Брахмана, вечное сияние, Владыку — я есмь свет, высший Брахман — да созерцаем мы ради освобождения».
Здесь словами «я — Брахман» по правилу «не став богом, да не почитает бога» показано созерцание себя как того же самого — ради годности к поклонению. «Да созерцаем» значит: да созерцаю прежде всего я, и да созерцаем все мы. По этому мнению и в самой мантре слово «бхаргас» было бы основой на «а»; а по ведийской сутре «выпадение падежных окончаний» и прочим надо разуметь, что окончание винительного единственного «ам» принимает вид именительного.
Что же до двенадцатой песни, где в прозе «Ом, поклон тебе» и далее в этом смысле восхвалён Сурья, — то это взгляд на Параматму, а не самостоятельный; порока тут нет. Так же и впереди, в слове Шри Шаунаки: «Поведай нам, полным веры, о строе Хари, чья душа — Сурья».
И «бхаргас» этот не имеет опорою один лишь солнечный круг: в мантре словом «варенья», а в этой книге словом «пара» показано, что простирается он до высшего владычества. Потому и в «Агни-пуране» сказано: «И этого Пурушу должно созерцанием увидеть в солнечном круге — истину, всегда благого Брахмана, то, что есть высшая обитель Вишну».
Ради поклонения людей трёх миров явился Он внутренним правителем и в солнечном круге, гибнущем при растворении; Его-то, Пурушу, и должно созерцанием увидеть, то есть почитать. А высшая обитель Вишну, Его облик великого Вайкунтхи, — вот что есть истина, не изменяющая себе в трёх временах, и всегда благое, лишённое беды, ибо оно сама природа Брахмана. Таков смысл.
И это же, изложив гаятри, сказала «Агни-пурана» и в разделе о приметах пураны: «где, взяв за основу гаятри» — и далее. Потому: «„Шримад-Бхагавата“ — та, чьей примете предпослано „где, взяв за основу гаятри“, оттого что пурана Агни сошлась с гаятри, обращённой к Бхагавану, и признала там Бхагавана причиной рождения и прочего мира, — вечно торжествует на земле надо всем».
Итак, показано, что это писание начато с гаятри. А что прежде было сказано «взяв за основу сарасватскую кальпу» — и это уместно: гаятри и есть Сарасвати, ибо она облик особого вида речи, излагающей Бхагавана. Как сказано в «Агни-пуране»: «Гаятри — это уктхи, писания, сияние и жизненные дыхания; оттого и названа она гаятри, и оттого же савитри, что являет Савитара; а по облику своему речь — она Сарасвати».
Теперь толкование, пришедшее по порядку: «восполненная смыслом Веды» — та, от которой восполнение смыслов Веды; о том и сказано: «Итихасой и Пураной». «Среди пуран подобная „Саме“» — то есть среди пуран она лучшая, как «Сама» среди Вед. Пусть иным пуранам те, кто с первого взгляда держится раджаса и тамаса, и не признают обращённости к Нему, — но как при едином речении трёх разделов Веды всё сходится к «Саме», так и они завершаются в Шри Бхагаване, которого излагает «Шри Бхагавата». Таков смысл. О том и сказано: «И в Веде, и в „Рамаяне“, и в „Пуране“, и в „Бхарате“ — в начале, в конце и в середине — везде воспевается Хари». А изложено это будет в «Параматма-сандарбхе».
«Прямо Бхагаваном изречена» — разуметь по заключительному речению «кому… кем явлено это». «Соединённая с сотнею разделов» — не разбирается из опасения растянуть.
Итак, раз установлено, что «Шримад-Бхагавата» обрела место государя всех писаний, то верным оказывается и толкование тикакаров, которые слова «вместе с золотым львом» истолковали как «взошедшую на золотой престол». Потому в «Сканде» и решено, что изучать необходимо именно «Шримад-Бхагавату» и что она лучшая: «Что толку в иных сводах писаний — сотнями и тысячами?» Итак, установлено: желающим познать высшую истину ныне должно рассматривать именно «Шри Бхагавату».
000000000000 · 发布于 1970年1月1日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Разбор идёт по эпитетам стиха «Гаруды», и Джива проходит по ним дважды — сперва коротко, потом, после Хемадри, заново и подробнее.
Самое неожиданное здесь — солнце: «бхаргас» гаятри виден в солнечном круге, но не сводится к нему, ибо круг этот гибнет при растворении, а обитель не гибнет.
Довод о «Саме» не о старшинстве: как три раздела Веды сходятся в одном речении, так и разноречивые пураны сходятся в одном предмете.