ततश् च वृक्षाद् अवतीर्णवति तस्मिन्,
लज्जासंवरणार्थम् असंवरमधुर् बाला भृशं लज्जितास्
तर्हि स्वाङ्गवृतिं दधुर् मुहुर् अहो व्यक्तान्तरङ्गारति ।
कृष्णाद् अल्पविवृत्तवक्त्रकमलास् तस्थुर् दृगन्तः पुनस्
तत्रागाद् व्रजसुभ्रुवाम् अहह भोः कामस्य वामा गतिः ॥33॥
tataś ca vṛkṣād avatīrṇavati tasmin,
lajjā-saṁvaraṇārtham asaṁvara-madhur bālā bhṛśaṁ lajjitās
tarhi svāṅga-vṛtiṁ dadhur muhur aho vyaktāntaraṅgārati |
kṛṣṇād alpa-vivṛtta-vaktra-kamalās tasthur dṛgantaḥ punas
tatrāgād vraja-subhruvām ahaha bhoḥ kāmasya vāmā gatiḥ ||33||
metre not identified
Затем, когда Он спустился с дерева: Девушки, неудержимо прелестные, сильно смутившись, чтобы скрыть стыд, снова и снова прикрывали тела — ах, а сокровенная любовь была явна; они стояли, чуть отвернув лотосы лиц от Кришны, но уголки глаз снова уходили к Нему: ах, как извилист путь любви у прекраснобровых Враджа!
69b2834d0e36 · published Sep 24, 2026, 9:43:03 PM UTC
Available inRUPage between verses with