वाण्या गद्गदया मधुपतेर् नामानि सङ्कीर्तयेधाराभिर् नयनाम्भसां तरुतले क्षौणीं कदा पङ्कये ।दृष्ट्वा भावनया पुरोमिलद् अहो स्वान्तैकभोग्यं महोद्वन्द्वहेमहरिण्मणिच्छवि कदालम्बे मुहुर् विह्वलः ॥17.100॥
vāṇyā gadgadayā madhupater nāmāni saṅkīrtayedhārābhir nayanāmbhasāṁ taru-tale kṣauṇīṁ kadā paṅkaye |dṛṣṭvā bhāvanayā puro-milad aho svāntaika-bhogyaṁ maho-dvandva-hema-hariṇ-maṇi-cchavi kadālambe muhur vihvalaḥ ||17.100||
metro no identificado
Когда же я, прерывающимся голосом воспевая имена Владыки Мадху, размочу потоками слёз землю у подножия дерева? Когда, увидев созерцанием, о, являющуюся передо мной пару сияний с блеском золота и изумруда, вкушаемую лишь сердцем, я, то и дело потрясённый, обрету в ней опору?
c8946e8d32f4 · publicado 30 sept 2026, 1:35:05 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Номер стиха в издании — 17.100.