इति वैवश्यपारवश्यम् आसीदन् सीदन्न् इव मूर्च्छम् ऋच्छन् स्निग्धकण्ठः सर्वान् एव च तत्तद्भवभवनान् भावयामास ।
तच् च युक्तं, यथा—
अतिपूर्वं यद् अपूर्वं निजमतिर्
दुर्लभम् अतीव हृद्यं च ।
वृत्तं तत् प्रतिनवतां प्रयाति
भूयोऽनुभूयमानं च ॥59॥
iti vaivaśya-pāravaśyam āsīdan sīdann iva mūrccham ṛcchan snigdhakaṇṭhaḥ sarvān eva ca tat-tad-bhava-bhavanān bhāvayāmāsa |
tac ca yuktaṁ, yathā—
atipūrvaṁ yad apūrvaṁ nija-matir
durlabham atīva hṛdyaṁ ca |
vṛttaṁ tat pratinavatāṁ prayāti
bhūyo’nubhūyamānaṁ ca ||59||
छन्द अज्ञात
Так, впав в беспомощность, будто теряя сознание, Снигдхакантха заставил всех пережить чувства, рождённые каждым из тех событий. И это уместно. Ведь давнее, небывалое, редкостное и бесконечно милое событие, хранимое в памяти, при новом переживании становится всё новым и новым.
3b9d15eda876 · प्रकाशित 24 सित॰ 2026, 10:56:18 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से