पुनः सास्रं श्रीराधामुखम् ईक्षमाण उवाच—
खरांशोर् अंशुस्पृग्वपुर् इव खरांशोर् मणिततिर्
विधोः कान्तिस्पर्शिस्थितिर् इव विधो रत्नविततिः ।
मुहुर् ज्वालां हन्त द्रवम् अपि वहन्ती तद् अभवन्
मुरारेर् दिङ्मात्राद् भ्रमयति तद् एषा मम मनः ॥24॥
punaḥ sāsraṁ śrī-rādhā-mukham īkṣamāṇa uvāca—
kharāṁśor aṁśu-spṛg-vapur iva kharāṁśor maṇi-tatir
vidhoḥ kānti-sparśi-sthitir iva vidho ratna-vitatiḥ |
muhur jvālāṁ hanta dravam api vahantī tad abhavan
murārer diṅ-mātrād bhramayati tad eṣā mama manaḥ ||24||
И снова, со слезами глядя на лицо Шри Радхи, сказал: „Как ряд солнечных камней, тронутых лучами солнца, как россыпь лунных камней, тронутых сиянием луны, они то и дело — ах! — то пылали, то таяли от одного лишь намёка Мурари; и это кружит мне голову.
efaedf976a22 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 1:55:26 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Солнечный камень, по поверью, загорается от солнца, лунный — тает от луны.