इति ।
अथ पुनः पृष्टः किञ्चिद् अन्यद् वाचयामास, यतः—
यथा भूतानि भूतेषु खं वाय्वग्निर् जलं मही ।
तथाहं च मनःप्राणभूतेन्द्रियगुणाश्रयः ॥ इति ।
तत्र प्रथमतः एवं ताभिर् अन्तर् विचारितम्—नूनम् अस्मत्क्लिष्टताखण्डनाय स्वस्य सर्वोपादानतया सर्वाश्रयतया च ब्रह्मज्ञानम् एवोपदिष्टम् अस्ति, तच् चास्मासु न पर्याप्तम्; यतः,
iti |
atha punaḥ pṛṣṭaḥ kiñcid anyad vācayāmāsa, yataḥ—
yathā bhūtāni bhūteṣu khaṁ vāyv-agnir jalaṁ mahī |
tathāhaṁ ca manaḥ-prāṇa-bhūtendriya-guṇāśrayaḥ || iti |
tatra prathamataḥ evaṁ tābhir antar vicāritam—nūnam asmat-kliṣṭatā-khaṇḍanāya svasya sarvopādānatayā sarvāśrayatayā ca brahma-jñānam evopadiṣṭam asti, tac cāsmāsu na paryāptam; yataḥ,
छन्द अज्ञात
Так. Спрошенный снова, он прочёл другое: „Как стихии — эфир, воздух, огонь, вода и земля — пребывают в существах, так и я — прибежище ума, дыхания, стихий, чувств и гун“. Сначала они подумали про себя: „Верно, чтобы прервать нашу муку, Он учит знанию о Брахмане — что Он материальная причина и прибежище всего; но нам этого мало; ведь
3504032b9795 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 3:16:48 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Цитата — «Бхагаватам», песнь 10, гл. 47.