इति ।
तद् अनेनालम् अतिविस्तरेण मतिदुस्तरेण ।
अथ दिवसकथा । रथारोहात् पूर्वं तु स्वस्वपाणिभिर् एव नानोपायनम् आनीय श्रीमन् नन्दादयस् तु निवेदयितुं विचारयामासुः—अयं खल्व् अस्मान् बन्धुभावमयतद्विरहक्लमविरमणाय तम् ईश्वरतया समुपदिश्य तत्रोदासीनान् कुर्वन् बहुधा बोधितवान् । अथ तद् अङ्गीकृत्यापि निजाभिमतम् उत्तर्यिष्यामः इति ।
तद् एवं विमृश्य दृश्यमानबाष्पं वदन्ति स्म—
iti |
tad anenālam ativistareṇa mati-dustareṇa |
atha divasa-kathā | rathārohāt pūrvaṁ tu sva-sva-pāṇibhir eva nānopāyanam ānīya śrīman nandādayas tu nivedayituṁ vicārayāmāsuḥ—ayaṁ khalv asmān bandhu-bhāvamaya-tad-viraha-klama-viramaṇāya tam īśvaratayā samupadiśya tatrodāsīnān kurvan bahudhā bodhitavān | atha tad aṅgīkṛtyāpi nijābhimatam uttaryiṣyāmaḥ iti |
tad evaṁ vimṛśya dṛśyamāna-bāṣpaṁ vadanti sma—
छन्द अज्ञात
Так. Но довольно этого безмерного простора, непостижимого для ума. Теперь дневной рассказ. Перед тем как он взошёл на колесницу, Шриман Нанда и прочие, принеся своими руками разные дары, решили сказать ему: „Он, чтобы снять нашу усталость от разлуки с Ним, в котором мы видим родного, научил нас видеть в Нём Владыку и много наставлял, чтобы мы стали к Нему безучастны. Примем это — но выскажем и своё желание“. Так рассудив, они со слезами сказали:
734cb0bd4a7e · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 3:16:48 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से