तद् एवं पर्यवसाने तौ च तदीयसुहृदश् च सन्तोष्य तत्प्रसादपोष्यमाणस्वात्मतया कथकौ निजावासम् आसादयतः स्म; श्रीराध माधवौ च यथा योग्यं सर्वान्न् अननुज्ञाप्य मोहनमन्दिरं प्रविश्य सुखसन्दोहम् आविविशतुः ।
अथ प्रातःकथायां श्रीव्रजयुवराजविराजमानव्रजराजसदसि लब्धप्रथायां स्निग्धकण्ठ उवाच—
तद् एवं मासकतिपयम् उद्धवे व्रजम् आवसति—
tad evaṁ paryavasāne tau ca tadīya-suhṛdaś ca santoṣya tat-prasāda-poṣyamāṇa-svātmatayā kathakau nijāvāsam āsādayataḥ sma; śrī-rādha mādhavau ca yathā yogyaṁ sarvānn ananujñāpya mohana-mandiraṁ praviśya sukha-sandoham āviviśatuḥ |
atha prātaḥ-kathāyāṁ śrī-vraja-yuvarāja-virājamāna-vraja-rāja-sadasi labdha-prathāyāṁ snigdhakaṇṭha uvāca—
tad evaṁ māsa-katipayam uddhave vrajam āvasati—
छन्द अज्ञात
Так под конец, порадовав их и их друзей, рассказчики, чья душа питалась их милостью, ушли к себе, а Шри Радха и Мадхава, как подобает отпустив всех, вошли в чарующие покои и погрузились в полноту счастья. А затем в утреннем рассказе, что развернулся в собрании царя Враджи, где сиял наследник Враджи, Снигдхакантха сказал: «Так, пока Уддхава несколько месяцев жил во Врадже, —
c43bd5dbb19d · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 3:16:48 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से