अन्योन्यांसार्पितोद्यत्पुलकमद्भुजं सर्वतश् चारुहासोदारालोकं सुमञ्जुक्वणितनवतुलाकोटिकाञ्चिकलापम् ।आलिभिः स्वोत्तरीयैः कृशशिर उपरिच्छायम् आभोज्यमान्ताम्बूलध्यायवृन्दावनम् अटद् अभयं धाम तद् गौरनीलम् ॥16.43॥
anyonyāṁsārpitodyat-pulaka-mad-bhujaṁ sarvataś cāru-hāso-dārālokaṁ sumañju-kvaṇita-nava-tulā-koṭikāñci-kalāpam |ālibhiḥ svottarīyaiḥ kṛśa-śira uparicchāyam ābhojyamāntāmbūla-dhyāya-vṛndāvanam aṭad abhayaṁ dhāma tad gaura-nīlam ||16.43||
छन्द अज्ञात
(Вспоминай) то золотое и синее сияние, бесстрашно бродящее по Вриндавану: руки в мурашках положены на плечи друг друга, во все стороны — прелестные улыбки и щедрые взгляды, прелестно звенят новые ножные браслеты и пояса, подруги держат над их головами тень своими накидками и угощают их бетелем.
5e2e416a9413 · प्रकाशित 30 सित॰ 2026, 1:26:31 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Размер — sragdharā. Номер стиха в издании — 16.43. Стих в e-тексте искажён.