किं वाच्यं जनकावपृच्छद् अयम् इत्य् एवं जनानां जनं
गा वन्यस्थिरजङ्गमांश् च निखिलान् पप्रच्छ यद् भ्रातरम् ।
तेनाश्वस्तमतिर् व्रजं प्रति गतिं तत्राप्य् असौ निर्णयन्
यच् च प्रत्यवदत् प्रतिस्वम् अधिकं तत् तन् मुहुः पातु नः ॥20॥
kiṁ vācyaṁ janakāvapṛcchad ayam ity evaṁ janānāṁ janaṁ
gā vanya-sthira-jaṅgamāṁś ca nikhilān papraccha yad bhrātaram |
tenāśvasta-matir vrajaṁ prati gatiṁ tatrāpy asau nirṇayan
yac ca pratyavadat pratisvam adhikaṁ tat tan muhuḥ pātu naḥ ||20||
Да что говорить, что Он спросил об отце и матери: Он расспросил брата о каждом человеке, о коровах, о всех лесных существах — неподвижных и подвижных; успокоившись, Он и тогда решил вернуться во Враджу; и всё, что брат подробно ответил о каждом, — пусть снова и снова хранит нас“.
1c49fc59a694 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 04:20:38 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами