इति ।
(पुनः सनिर्वेदं ऊचुः)─
बन्धूंस् तातं कदाचिद् यदि किल जननीं स स्मरेद् वा न वेति
प्रत्याशायां विकल्पः स्फुरति ननु तदा का वराकी स्मृतिर् नः?
हा धिक् चित्तं पुरस्तात् तद् अपि च तद् इदं प्रष्टुम् इच्छत्य् अबाधं
किं नः सेवानुचर्याततिम् अहह महाबाहुर् अध्येति पूर्वाम् ॥29॥
iti |
(punaḥ sa-nirvedaṁ ūcuḥ)─
bandhūṁs tātaṁ kadācid yadi kila jananīṁ sa smared vā na veti
pratyāśāyāṁ vikalpaḥ sphurati nanu tadā kā varākī smṛtir naḥ?
hā dhik cittaṁ purastāt tad api ca tad idaṁ praṣṭum icchaty abādhaṁ
kiṁ naḥ sevānucaryātatim ahaha mahā-bāhur adhyeti pūrvām ||29||
未能识别诗律
Так. И снова с отчаянием сказали: „Если даже в том, вспоминает ли Он когда-нибудь родных, отца, мать, мелькает сомнение, — что уж говорить о жалкой памяти о нас? Ах, позор сердцу: всё равно ему хочется спросить прежде всего о том, вспоминает ли Могучерукий наше долгое прежнее служение и то, как мы ходили за Ним?“
7aa3fa22b916 · 发布于 2026年9月25日 04:15:13 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 65, стих 10.