(इत्य् उपसृत्य) वत्से चन्द्रावलि ! माधवाद् अवाप्तप्रसादया त्वया सन्दीपितेयं सन्दीपनिजननी क्षणदा । तद् उत्थीयताम् (इति भुजाभ्याम् उत्थापयति) ।
चन्द्रावली (पुरो दृष्ट्वा स्वगतम्) : कधं एत्थ तादो मे बिदब्भनाधो ? (इति लज्जाम् अभिनीय पौर्णमासीम् अन्तरा करोति ।)
कृष्णः (सविस्मयम्) : भगवति ! कथं त्वम् अत्रागतासि ?
पौर्णमासी : हन्त गोकुलचन्द्र, चन्द्रावलीस्नेहेन ।
(ity upasṛtya) vatse candrāvali ! mādhavād avāpta-prasādayā tvayā sandīpiteyaṁ sandīpani-jananī kṣaṇadā | tad utthīyatām (iti bhujābhyām utthāpayati) |
candrāvalī (puro dṛṣṭvā svagatam) : kadhaṁ ettha tādo me bidabbha-nādho ? (iti lajjām abhinīya paurṇamāsīm antarā karoti |)
kṛṣṇaḥ (sa-vismayam) : bhagavati ! kathaṁ tvam atrāgatāsi ?
paurṇamāsī : hanta gokulacandra, candrāvalī-snehena |
metre not identified
(Подойдя.) Дитя Чандравали! Ты обрела милость Мадхавы — и озарила радостью мать Сандипани. Вставай же. (Поднимает её обеими руками.) Чандравали (увидев впереди, про себя): Как, здесь мой отец, владыка Видарбхи? (Изображая стыд, прячется за Паурнамаси.) Кришна (изумлённо): Госпожа! Как ты сюда попала? Паурнамаси: Ах, луна Гокулы, из любви к Чандравали.
cb8ebecf05c8 · published Sep 24, 2026, 6:57:12 AM UTC
Available inRUPage between verses with