स हि पूर्वम् एव तदागमनम् अवकलय्य रिक्तपाणितया मिलने दोषं संशय्य सुकुमारकुसुमसमूहचितां तदुचितां मालां विरचय्य गन्तव्यम् इति तत्रासज्य स्थितवान् ।
अथ यत्र स एकचित्ततया रहसि मर्मवित्ततुल्यं माल्यं निर्मिमाणस् तद्वद् अवहितस्वहितम् अहितजनसहित आसीत् तत्पर्यन्तम् अप्य् अकृतजल्पस्वल्पसखिसेवितपर्यन्तौ ताव् एतौ गतवन्तौ ।
तत्र कृतगमनयोः पुनर् अनयोः परमरमणीयपरिमले दलितकुसुमसमूहसौरभरभसबले तदवधेयतां गते समाधेर् उत्थित इव स महाभागधेयः सुदामनामधेय सन्ततनिजध्येयम् एव रूपं निध्येयताम् अनैषीत् । निध्यायन्न् एव च लज्जानम्रताकम्रतरः पुलककुलसङ्कुलकलेवरः शीघ्रतातिवशात् केवलेन शिरसा नत्वा वरासनादिकम् अपि दत्त्वा सद्भाग्यतयात्मानं मत्वा गद्गदनिगदतया स्तुवंस् तयोर् अनयोर् भक्तिपर्यन्तं प्रसादं गत्वा सखिसमेताव् एताव् आदृत्य दिव्यमालादिभिर् अलङ्कृत्य दूराद् अनुव्रजनपूर्वकं विससर्ज ।
sa hi pūrvam eva tad-āgamanam avakalayya rikta-pāṇitayā milane doṣaṁ saṁśayya sukumāra-kusuma-samūha-citāṁ tad-ucitāṁ mālāṁ viracayya gantavyam iti tatrāsajya sthitavān |
atha yatra sa eka-cittatayā rahasi marma-vitta-tulyaṁ mālyaṁ nirmimāṇas tadvad avahita-sva-hitam ahita-jana-sahita āsīt tat-paryantam apy akṛta-jalpa-svalpa-sakhi-sevita-paryantau tāv etau gatavantau |
tatra kṛta-gamanayoḥ punar anayoḥ parama-ramaṇīya-parimale dalita-kusuma-samūha-saurabha-rabhasa-bale tad-avadheyatāṁ gate samādher utthita iva sa mahā-bhāga-dheyaḥ sudāma-nāma-dheya santata-nija-dhyeyam eva rūpaṁ nidhyeyatām anaiṣīt | nidhyāyann eva ca lajjā-namratā-kamrataraḥ pulaka-kula-saṅkula-kalevaraḥ śīghratātivaśāt kevalena śirasā natvā varāsanādikam api dattvā sad-bhāgyatayātmānaṁ matvā gadgada-nigadatayā stuvaṁs tayor anayor bhakti-paryantaṁ prasādaṁ gatvā sakhi-sametāv etāv ādṛtya divya-mālādibhir alaṅkṛtya dūrād anuvrajana-pūrvakaṁ visasarja |
metro no identificado
А он заранее узнал о Его приходе и, опасаясь, что грешно встретить Его с пустыми руками, сплёл подобающую гирлянду из нежнейших цветов и собирался идти навстречу. И вот туда, где он, сосредоточившись, наедине плёл гирлянду, дорогую ему, как сокровище сердца, двое пришли, сопровождаемые немногими друзьями, не проронив ни слова. Когда же Они вошли, тот, привлечённый прелестнейшим благоуханием смятых цветов, будто очнувшись от самадхи, — великий счастливец по имени Судама — устремил взор на облик, о котором вечно размышлял. И, глядя, в прелестнейшем смущении и смирении, весь покрытый мурашками, от спешки поклонившись одной лишь головой, поднеся лучшие сиденья и прочее, почитая себя счастливцем, срывающимся голосом восхваляя Их, обрёл Их милость, вершиной которой была преданность. Затем, почтив Их вместе с друзьями и украсив дивными гирляндами и прочим, он проводил Их далеко и отпустил.
7951f9917ea9 · publicado 25 sept 2026, 2:16:51 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con