अक्रूरे वारिमग्ने रहसि रथगतौ रामकृष्णौ व्यधत्तां
वार्ताम् आविश्य यां यां शृणुत मम मुखाद् अद्य सङ्क्षेपतस् ताम् ।
किं किं पुर्यां विधेयं तद् इदम् इदम् अहो तत्र वा संशयः कः
किं गोष्ठे तत् तु भाग्यं स्मरति मयि मुहुः कण्ठम् अस्रं रुणद्धि ॥1॥
akrūre vāri-magne rahasi ratha-gatau rāma-kṛṣṇau vyadhattāṁ
vārtām āviśya yāṁ yāṁ śṛṇuta mama mukhād adya saṅkṣepatas tām |
kiṁ kiṁ puryāṁ vidheyaṁ tad idam idam aho tatra vā saṁśayaḥ kaḥ
kiṁ goṣṭhe tat tu bhāgyaṁ smarati mayi muhuḥ kaṇṭham asraṁ ruṇaddhi ||1||
Послушайте же сегодня вкратце из моих уст, о чём беседовали наедине Рама и Кришна, сидя в колеснице, пока Акрура погружался в воду: „Что надо сделать в городе? Вот это и это. О, какое тут сомнение? А что в селении?..“ — но когда я вспоминаю о том счастье, слёзы снова и снова перехватывают мне горло.
003b4fe4b6c8 · publicado 25 sept 2026, 2:16:51 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con