विसृष्टाव् एतौ तु पुष्पवन्तौ दुष्प्रधर्षतेजसा सर्वं खर्वयामासतुः । अत्रेदं मच्चित्तमध्यम् अध्यारोहति—
भक्ताः सन्ति सहस्रशः स्फुटम् अमी श्रीकृष्णम् अन्विच्छवस्
तेष्व् आसन्नतदीयचारुचरणा राजन्ति चानेकशः ।
वन्दे तं तु सुदामदामरचनाचुञ्चुं यद् अन्वेषयन्
श्रीकृष्णः सबलः स्वयं गृहम् असाव् अर्थीव तस्यान्वगात् ॥20॥
visṛṣṭāv etau tu puṣpavantau duṣpradharṣa-tejasā sarvaṁ kharvayāmāsatuḥ | atredaṁ mac-citta-madhyam adhyārohati—
bhaktāḥ santi sahasraśaḥ sphuṭam amī śrī-kṛṣṇam anvicchavas
teṣv āsanna-tadīya-cāru-caraṇā rājanti cānekaśaḥ |
vande taṁ tu sudāma-dāma-racanā-cuñcuṁ yad anveṣayan
śrī-kṛṣṇaḥ sa-balaḥ svayaṁ gṛham asāv arthīva tasyānvagāt ||20||
Отпущенные, два брата в цветах своим неодолимым сиянием затмили всё вокруг. И тут в моём сердце поднимается вот что: преданных, ищущих Шри Кришну, — тысячи, и многие среди них сияют близостью к Его прекрасным стопам. Но я чту того Судаму, мастера гирлянд, к дому которого Шри Кришна с Балой сам пришёл его искать, словно проситель.
19e5c18eaa3a · publicado 25 sept 2026, 2:16:51 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con