ललिता सस्मितम् उवाच— अहो ! महद्भिर् यद् उक्तम्, तद् एव युक्तम् अपश्याम ।
विशाखोवाच, — किं तद् उच्यताम् ।
ललिता सहासम् उवाच—
प्रासादीयति यः कुट्यां पर्यङ्कीयति मञ्चके ।
तस्य सन्तोषशीलस्य कुब्जिकाप्य् अप्सरायते ॥47॥
lalitā sa-smitam uvāca— aho ! mahadbhir yad uktam, tad eva yuktam apaśyāma |
viśākhovāca, — kiṁ tad ucyatām |
lalitā sa-hāsam uvāca—
prāsādīyati yaḥ kuṭyāṁ paryaṅkīyati mañcake |
tasya santoṣa-śīlasya kubjikāpy apsarāyate ||47||
metro no identificado
Лалита с улыбкой сказала: «О! Что сказали великие, то мы и нашли верным». Вишакха сказала: «Скажи, что же». Лалита со смехом сказала: «Кто хижину считает дворцом, а лежанку — ложем, для того, довольного своим, и горбунья — апсара».
9004d2585dc3 · publicado 25 sept 2026, 2:16:51 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con