“आः कष्टमालि! मालिन्यं हृदि मे जातम्, यदिदमञ्जनमीक्षितमेव ते नयनजलजं जलजङ्घालतास्तिमितमकरोत्, इदमपि पुरन्दरमणीन्द्राभरणमपि नद्धमेव विपुलपुलकमयीं चकार वपुर्यष्टिम्, इदमपीन्दीवरजालमनाघ्रातमेव स्फीतसरसामिव गन्धवहां गन्धवहां संपादयामास । नयनादौ कृतानि पुनः किं करिष्यन्तीमानीति मानीतिपरोऽयं सखीजनः सखि! स खिद्यति खिद्यति । तदिह तत्त्वं तत्त्वं कथय किमेषामेव शक्तिविशेषः, किं भवतीनामेव मनसः कोऽपि विकारः” इति स्थिते सर्वासामेवानुरागिणीनामूढानढानां सर्वा एव सहचर्यः परमगुणोत्तराः, यासां निन्दितकमलाचरणानि चरणानि, विहतशोभारम्भारम्भा ऊरवः, कामसिंहासनहासनकारीणि श्रोणिबिम्बानि, धिक्कृतडमरुमध्यानि मध्यानि, यासां च कुचकोरकैरपि कृतानि सौन्दर्येषु विफलानि फलानि दाडिमीलतानाम्, दशनवसनैरपहृतशोणिमसौरभ्यादिबन्धुजीवानि बन्धुजीवानि जातानि, दशनैः पराजितानि मनोरमाणि माणिक्यशकलानि, नासापुटैरवधीरिता मुहुरधोमुखकामेषुधिरधोमुखकामेषु धिषणा च कटाक्षः, नयनैरपि तिरस्कृतानि विलसत्कालिकालिन्दीवरेन्दीवरेहितानि विधूयमानवदनविधूयमानवदनलङ्कृतकमलानि कमलानि, तास्ताः स्वस्वयूथपायूथपारवश्यं गता गताशङ्कं तासां भावपरीक्षणक्षणवशा बभूवुः ॥11॥
“āḥ kaṣṭamāli! mālinyaṁ hṛdi me jātam, yadidamañjanamīkṣitameva te nayanajalajaṁ jalajaṅghālatāstimitamakarot, idamapi purandaramaṇīndrābharaṇamapi naddhameva vipulapulakamayīṁ cakāra vapuryaṣṭim, idamapīndīvarajālamanāghrātameva sphītasarasāmiva gandhavahāṁ gandhavahāṁ saṁpādayāmāsa | nayanādau kṛtāni punaḥ kiṁ kariṣyantīmānīti mānīti-paro'yaṁ sakhījanaḥ sakhi! sa khidyati khidyati | tadiha tattvaṁ tattvaṁ kathaya kimeṣāmeva śaktiviśeṣaḥ, kiṁ bhavatīnāmeva manasaḥ ko'pi vikāraḥ” iti sthite sarvāsāmevānurāgiṇīnāmūḍhānaḍhānāṁ sarvā eva sahacaryaḥ paramaguṇottarāḥ, yāsāṁ ninditakamalācaraṇāni caraṇāni, vihataśobhārambhārambhā ūravaḥ, kāmasiṁhāsana-hāsanakārīṇi śroṇibimbāni, dhikkṛtaḍamarumadhyāni madhyāni, yāsāṁ ca kucakorakairapi kṛtāni saundaryeṣu viphalāni phalāni dāḍimīlatānām, daśanavasanairapahṛtaśoṇimasaurabhyādi-bandhujīvāni bandhujīvāni jātāni, daśanaiḥ parājitāni manoramāṇi māṇikyaśakalāni, nāsāpuṭairavadhīritā muhuradhomukhakāmeṣudhiradhomukhakāmeṣu dhiṣaṇā ca kaṭākṣaḥ, nayanairapi tiraskṛtāni vilasatkālikālindīvarendīvarehitāni vidhūyamānavadanavidhūyamānavadanalaṅkṛtakamalāni kamalāni, tāstāḥ svasvayūthapāyūthapāravaśyaṁ gatā gatāśaṅkaṁ tāsāṁ bhāvaparīkṣaṇakṣaṇavaśā babhūvuḥ ||11||
«Ах, беда, подружка! Мне стало тяжко на сердце: едва ты взглянула на эту сурьму — твой глаз-лотос застыл, как от воды, ударившей в икры; едва надела украшение из сапфиров — тело покрылось мурашками; едва — даже не понюхав — синие лотосы, дыхание стало душистым, как у полного озера. А что будет, когда наденешь их на глаза? Мы, подруги, стараемся быть благоразумными, а она, подруга, страдает, страдает. Скажи правду: в чём тут дело? Это особая сила этих вещей — или какое-то волнение в вашем сердце?» Так было со всеми влюблёнными — и замужними, и незамужними; и все их подруги, наделённые высшими достоинствами, — чьи стопы посрамляли лотосы, бёдра губили красу банановых стволов, бёдра смеялись над престолом Камы, талии посрамляли барабанчики; чьи бутоны груди делали бесплодными плоды гранатов; губы похищали алость у бандхудживы; зубы побеждали прелестные рубины; носы унижали колчаны Камы; взгляды опускали стрелы Камы; глаза затмевали синие лотосы Калинди, качающиеся в ветре, — подчиняясь каждая своей предводительнице, стали внимательно испытывать их чувства.
29470c262480 · प्रकाशित 28 सित॰ 2026, 11:05:58 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
yūthapā — предводительница группы гопи. Подруги-сакхи исследуют «болезнь» своих госпож.