साह—“वटो! व्रजराजकुमारकरकमलस्पर्शाय को न स्पृहयति, यदस्यास्वादमनुभवन्ती अचेतनापि वंशी कदापि न परिहरति, किमुतायं चेतनः पक्षी । तत् कुमार! सा नो देवी शुकादिगीतगुणचरितं प्रति परमलालसा । तद्विना क्षणमपि न निर्वृणोति । तदयं दीयताम्” इति ॥44॥
sāha—“vaṭo! vrajarājakumāra-karakamala-sparśāya ko na spṛhayati, yadasyāsvādamanubhavantī acetanāpi vaṁśī kadāpi na pariharati, kimutāyaṁ cetanaḥ pakṣī | tat kumāra! sā no devī śukādigītaguṇacaritaṁ prati paramalālasā | tadvinā kṣaṇamapi na nirvṛṇoti | tadayaṁ dīyatām” iti ||44||
Она сказала: «Брахманчик! Кто не мечтает коснуться руки-лотоса царевича Враджа? Даже бездушная флейта, раз вкусив этого, никогда её не покидает, — что уж говорить о живой птице. Царевич! Наша госпожа очень жаждет слушать, как попугаи и прочие поют о достоинствах и деяниях; без него ей ни мига нет покоя. Так что отдай его».
1e42f5dc1f55 · प्रकाशित 28 सित॰ 2026, 11:05:28 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Служанка отвечает шуту с достоинством.