हन्त! पद्यद्वयम् इदम् आलोले मनसि उद्भूय तद् एवान्दोलयति । यथा—
मातर् मातर् जननि मम तद् देहि देहीति शब्दैर्
वत्सायुष्मन् सुत वदसि किं प्राणलाल्येति चार्द्रैः ।
नानालापप्रणयवलिता मां बलात् स्नेहमुद्रा
तस्मिन् गोष्ठे स्मरयतितरां तौ सवित्रीकुमारौ ॥71॥
hanta! padya-dvayam idam ālole manasi udbhūya tad evāndolayati | yathā—
mātar mātar janani mama tad dehi dehīti śabdair
vatsāyuṣman suta vadasi kiṁ prāṇa-lālyeti cārdraiḥ |
nānālāpa-praṇaya-valitā māṁ balāt sneha-mudrā
tasmin goṣṭhe smarayatitarāṁ tau savitrī-kumārau ||71||
Ах, эти два стиха поднимаются в моём трепещущем уме и раскачивают его. Вот они: «Мама, мама, матушка, дай мне это, дай!» — «Что ты говоришь, телёночек мой, сынок, живи долго, милее жизни!» — эта печать нежности, полная любви в словах, властно напоминает мне в том пастушьем селе мать и сына.
752f7c908cb5 · प्रकाशित 24 सित॰ 2026, 6:27:42 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से