तद् इदं चिराय विचारयत्सु व्रजसभासत्सु द्वारकाधिपतेः पत्रिकायाताः, यथा—
यावच् छत्रुक्षयं न व्यतिमिलनकृतेऽस्माभिर् उद्युक्तिर् इष्टा
तस्मात् क्लिष्टा वयं तत्प्रतिविधिम् अधुना तात लब्धाश् चिरेण ।
अस्मिन् सूर्यग्रहे यन् निखिलजनतया पूर्यमाणं कुरूणां
क्षेत्रं व्याजाय कुर्याम् अहम् अथ भवताम् अञ्जसा सञ्जनाय ॥2॥
tad idaṁ cirāya vicārayatsu vraja-sabhāsatsu dvārakādhipateḥ patrikāyātāḥ, yathā—
yāvac chatru-kṣayaṁ na vyatimilana-kṛte’smābhir udyuktir iṣṭā
tasmāt kliṣṭā vayaṁ tat-pratividhim adhunā tāta labdhāś cireṇa |
asmin sūrya-grahe yan nikhila-janatayā pūryamāṇaṁ kurūṇāṁ
kṣetraṁ vyājāya kuryām aham atha bhavatām añjasā sañjanāya ||2||
И пока собрание Враджи долго это обсуждало, пришло письмо от владыки Двараки: „Пока враги не были уничтожены, мы не позволяли себе стремиться к встрече — и потому измучены; но вот, отец, наконец нашлось средство: поле Куру, что в это солнечное затмение наполнится всем людом, я сделаю поводом, чтобы поскорее встретиться с вами.
69ee0e2ed80c · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 4:31:56 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से