अत्र च प्रीतिविषयाद् दूरे स्थितिर् न युक्तेति विरोधिलक्षणया याच्ञापक्षः सङ्गम्यते । ततश् च—
पूर्वं यच् चिरतः स्पृहावलनया संकॢप्तम् आसीत् पुनर्
वंश्याकारणया बलाद् उपचितं तद् भग्नम् उच्चैर् यतः ।
तच् छ्रुत्वा दयिताद् व्यलीकवचनं बाढं न निश्चिक्यिरे
किं न स्मः किम् उ वा स्म इत्य् अपि तदा गोपालवामभ्रुवः ॥53॥
atra ca prīti-viṣayād dūre sthitir na yukteti virodhi-lakṣaṇayā yācñāpakṣaḥ saṅgamyate | tataś ca—
pūrvaṁ yac cirataḥ spṛhāvalanayā saṁkḷptam āsīt punar
vaṁśyākāraṇayā balād upacitaṁ tad bhagnam uccair yataḥ |
tac chrutvā dayitād vyalīka-vacanaṁ bāḍhaṁ na niścikyire
kiṁ na smaḥ kim u vā sma ity api tadā gopāla-vāma-bhruvaḥ ||53||
Здесь, поскольку жить вдали от предмета любви не подобает, через противоречие проступает смысл просьбы. И тогда всё, что долго задумывалось с нарастающим желанием, а потом было насильно умножено зовом флейты, разбилось вдребезги; и, услышав от любимого неприятное слово, прекраснобровые жёны пастухов даже не могли решить: живы ли они или нет?
b161cd705362 · published Sep 24, 2026, 10:01:17 PM UTC
Available inRUPage between verses with