तद् एवं दिनशतपूरणम् अदूरताम् अनुजस्याग्रजस्य तु तस्माद् अप्य् अदूरतां लब्धम् ।
सम्यङ् मातुः परिचितिर् अभूद् यत्र किञ्चित् पितुश् च
प्राप्तः सोऽयं स्वसदनजनः किं न वेत्थं मतिश् च ।
तस्मिन् बाल्ये वलयति तयोः कापि शोभा सुधाब्धि
प्रख्या गोष्ठं भूवनम् अपि सा वीचिभिः सिञ्चति स्म ॥17॥
tad evaṁ dina-śata-pūraṇam adūratām anujasyāgrajasya tu tasmād apy adūratāṁ labdham |
samyaṅ mātuḥ paricitir abhūd yatra kiñcit pituś ca
prāptaḥ so’yaṁ svasadana-janaḥ kiṁ na vetthaṁ matiś ca |
tasmin bālye valayati tayoḥ kāpi śobhā sudhābdhi
prakhyā goṣṭhaṁ bhūvanam api sā vīcibhiḥ siñcati sma ||17||
metro no identificado
Так младшему исполнилась без малого сотня дней, а старшему — и того больше. Вполне узнавали мать, немного — отца, понимали, пришёл ли кто из домашних или нет; и в том младенчестве их охватывала некая краса, подобная океану нектара, и она волнами омывала и пастбище, и весь мир.
ced2c37d2fd1 · publicado 24 sept 2026, 19:04:02 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con