दृष्टिर् बाष्पम् इता तनुः स्तिमितताम् अन्तर्मतिर् लीनताम्
इत्थं सङ्गतिसाधने तु निखिलेऽभीक्ष्णं गते व्यर्थताम् ।
किं सौख्यं किम् असौख्यम् एतद् इति च स्फूर्तिं विनावस्थितौ
कञ्चित् कोऽपि न किञ्चिद् उज्झितुम् अभूच् छक्तिप्रयुक्तश् चिरम् ॥4॥
dṛṣṭir bāṣpam itā tanuḥ stimitatām antarmatir līnatām
itthaṁ saṅgati-sādhane tu nikhile’bhīkṣṇaṁ gate vyarthatām |
kiṁ saukhyaṁ kim asaukhyam etad iti ca sphūrtiṁ vināvasthitau
kañcit ko’pi na kiñcid ujjhitum abhūc chakti-prayuktaś ciram ||4||
Взор ушёл в слёзы, тело — в оцепенение, ум — в растворение; так всякое средство встречи раз за разом оказывалось бесполезным. Они застыли, не понимая, радость это или горе, и долго никто не мог хоть сколько-нибудь отпустить другого.
a708cff3114f · publicado 24 sept 2026, 19:53:44 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con