अथ पुनर् अदत्तोत्तरेषु भयोत्तरेषु च तेषु स्वयम् एव तयोः प्रभावस् तं बोधयामास । यतः,
यदि त्वं रे कंस स्वयम् असि बली तर्हि धिग् अमुं
कथं द्वारे नागं कलयसि न तत्र स्वकवपुः? ।
रदाभ्यां स श्रेयान् इति यदि तद् आवाम् इव कथं
न तौ गृह्नासीति ध्वनितम् अमुकाभ्यां स्वकलया? ॥14॥
atha punar adattottareṣu bhayottareṣu ca teṣu svayam eva tayoḥ prabhāvas taṁ bodhayāmāsa | yataḥ,
yadi tvaṁ re kaṁsa svayam asi balī tarhi dhig amuṁ
kathaṁ dvāre nāgaṁ kalayasi na tatra svaka-vapuḥ? |
radābhyāṁ sa śreyān iti yadi tad āvām iva kathaṁ
na tau gṛhnāsīti dhvanitam amukābhyāṁ sva-kalayā? ||14||
Но они не ответили, полные страха; и тогда само Их могущество дало ему понять. Ведь „Если ты, эй, Камса, сам силён, то позор: почему у ворот ты ставишь слона, а не себя самого? А если он лучше благодаря бивням, то почему ты не возьмёшь их, как мы?“ — так своим искусством намекнули те два бивня.
add746da6f37 · publicado 25 sept 2026, 2:28:45 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con