तद् एवम् आकर्ण्य वैवर्ण्यं पूर्ववत् कथासभायाम् अपि भजति व्रजराजे स्निग्धकण्ठः समापनम् आह स्म—
प्रसूतातप्रायस्वजनजनतापद्मम् उत तन्
महासम्पत्सद्मप्रकरशतलक्षं हरिर् असौ ।
भजन् नाभूद् ईदृक् सुखदसुषमासम्भृतमुखः
स्फुटं यादृक् श्रीमंस् तव दृगमृतं प्राप्य लसति ॥40॥
tad evam ākarṇya vaivarṇyaṁ pūrvavat kathā-sabhāyām api bhajati vraja-rāje snigdhakaṇṭhaḥ samāpanam āha sma—
prasū-tāta-prāya-svajana-janatā-padmam uta tan-
mahā-sampat-sadma-prakara-śata-lakṣaṁ harir asau |
bhajan nābhūd īdṛk sukhada-suṣamāsambhṛta-mukhaḥ
sphuṭaṁ yādṛk śrīmaṁs tava dṛg-amṛtaṁ prāpya lasati ||40||
Услышав это, царь Враджи и теперь, в собрании рассказа, побледнел, как тогда; и Снигдхакантха сказал заключение: «Хари, наслаждаясь лотосом родни — матерью, отцом и прочими — и сотнями тысяч домов великого богатства, не бывал с лицом, так полным отрадной красы, каким, о почтенный, Он явно сияет сейчас, обретя нектар твоих глаз».
ed2c01bdf86b · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 3:40:29 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से