एते खलु भोः दास्याःपुत्र ! चौरस्यकुल ! पश्यतोहर ! देवानां प्रिय ! इति परस्परं सम्बोधयन्तः क्रीडन्ति । ते चैते मेषतत्पोषकतन्मोषकायमाणा रममाणा लक्ष्यन्ते । यत्र च मेषा मोष्यमाणा अपि न भाषन्ते । पोषकाश् च तेषां बहलानां सम्भालनाय दुर्बलायन्ते, मोषकास् तु निर्घोषतया प्रच्छन्नम् एवागच्छन्ति । अयं तु तत्पोषकायमाणः श्यामधामा कुमारः प्रभाकरसहस्रप्रभावभाविततया नास्मद्विधसन्निधेयसन्निधानस् तर्क्यते । तथाप्य् अस्माकम् अयम् एवावसरो वरो नावरो वरणीयताम् अनुसरति । अत्र हि तस्य निरवधानस्य बहिश्चरप्राणतुलां वलमाना बालका विनैवार्तिं हर्तव्या भवेयुः । ततो व्यग्रीभूतः सोऽयम् अग्रीयश् च विना विग्रहं ग्रहीतव्यताम् ऋच्छेत्, सामिकृतं तु न स्वामिने रोचिष्यते । तद् एतद् विचारयंश् चोरवदाचारगोपदारकप्रकारस् तदीयनिविडक्रीडायां प्रविवेश । प्रविश्य च, निविडकाननकृतप्रवेशतया पोषकाभिनिवेशम् अतिक्रामतस् तान् मोषायमानान् क्रमशश् चतुःपञ्चावशेषम् अपक्रमयामास । अपक्रम्यापक्रम्य च गिरिगुहायां निगूहयमानः पुनः पुनर् अयमानः पेशस्करितानुसारी प्रस्तरास्तरणतस् तद्द्वारम् आववार ।
ete khalu bhoḥ dāsyāḥ-putra ! caurasya-kula ! paśyato-hara ! devānāṁ priya ! iti parasparaṁ sambodhayantaḥ krīḍanti | te caite meṣa-tat-poṣaka-tan-moṣakāyamāṇā ramamāṇā lakṣyante | yatra ca meṣā moṣyamāṇā api na bhāṣante | poṣakāś ca teṣāṁ bahalānāṁ sambhālanāya durbalāyante, moṣakās tu nirghoṣatayā pracchannam evāgacchanti | ayaṁ tu tat-poṣakāyamāṇaḥ śyāma-dhāmā kumāraḥ prabhākara-sahasra-prabhāva-bhāvitatayā nāsmad-vidha-sannidheya-sannidhānas tarkyate | tathāpy asmākam ayam evāvasaro varo nāvaro varaṇīyatām anusarati | atra hi tasya niravadhānasya bahiś-cara-prāṇa-tulāṁ valamānā bālakā vinaivārtiṁ hartavyā bhaveyuḥ | tato vyagrībhūtaḥ so’yam agrīyaś ca vinā vigrahaṁ grahītavyatām ṛcchet, sāmikṛtaṁ tu na svāmine rociṣyate | tad etad vicārayaṁś cora-vad-ācāra-gopa-dāraka-prakāras tadīya-niviḍa-krīḍāyāṁ praviveśa | praviśya ca, niviḍa-kānana-kṛta-praveśatayā poṣakābhiniveśam atikrāmatas tān moṣāyamānān kramaśaś catuḥ-pañcāvaśeṣam apakramayāmāsa | apakramyāpakramya ca giri-guhāyāṁ nigūhayamānaḥ punaḥ punar ayamānaḥ peśaskaritānusārī prastarāstaraṇatas tad-dvāram āvavāra |
„Эти, окликая друг друга: «Эй, сын рабыни!», «Воровская порода!», «Грабитель на глазах!», «Дурачок!», — играют. Видно, что они в радости изображают овец, их пастухов и воров. Там овцы, хоть их и крадут, молчат; пастухи бессильны уследить за множеством, а воры подкрадываются неслышно. А этот тёмный мальчик, изображающий пастуха, по мощи, наполненной силой тысячи солнц, похоже, не из тех, к кому могут подойти такие, как я. И всё же это наш лучший случай, и лучшего не найти. Ведь если Он не будет начеку, этих мальчиков, что для Него — как Его жизнь вне тела, можно похитить без труда. Тогда Он, первейший, растеряется, и Его можно будет взять без схватки. А дело, сделанное наполовину, не понравится господину“. Обдумав это, он принял облик пастушка, ведущего себя как вор, и вошёл в самую гущу их игры. Войдя, уводя в густой лес тех, кто играл воров и уходил от пастуха, он по одному увёл их всех, кроме четырёх-пяти. Уводя их, он прятал их в горной пещере, снова и снова возвращаясь, и, подражая осе, завалил вход плитой.
aac060c4c434 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 19:26:30 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Ср. «Бхагаватам» (песнь 10, гл. 37), рассказ о Вьомасуре. Оса замуровывает личинку в гнезде.