तदा च सदा तदवसरम् अनुसरन्ती तु योगमाया तद्वपुर्योगम् आयाता, मातुः पृथग्भावाय स्ववैभवम् आविर्भावयामास । येन च तदम्बा कोमलनीलकमलायमानकलेवरस्यापि तस्य भारम् असहमाना विस्मयमाना चान्यस्य तद्भारासहतया सहसा भूमाव् एव तं धृतवती, ध्यातवती च जगताम् अन्तर्यामिपुरुषम् । अतिभीता च तदुपद्रवबाधनाय तदाराधनाय व्यग्रचित्ता बभूव ।
तृणावर्तस् तु वातावर्तेन वर्तमानः सुरवर्त्मनि तं च वर्तयन् गलग्रहपाशम् इव सञ्जग्राह । गोष्ठम् अपि कष्टदकर्करादिवृष्टिभिर् नष्टप्रायतया घट्टयामास । यत्र च त्रसम् अत्रसम् अपि सर्वं वित्रस्तम् अस्ति स्म । ततश् च,
tadā ca sadā tad-avasaram anusarantī tu yoga-māyā tad-vapur-yogam āyātā, mātuḥ pṛthag-bhāvāya sva-vaibhavam āvirbhāvayāmāsa | yena ca tad-ambā komala-nīla-kamalāyamāna-kalevarasyāpi tasya bhāram asahamānā vismayamānā cānyasya tad-bhārāsahatayā sahasā bhūmāv eva taṁ dhṛtavatī, dhyātavatī ca jagatām antaryāmi-puruṣam | atibhītā ca tad-upadrava-bādhanāya tad-ārādhanāya vyagra-cittā babhūva |
tṛṇāvartas tu vātāvartena vartamānaḥ sura-vartmani taṁ ca vartayan gala-graha-pāśam iva sañjagrāha | goṣṭham api kaṣṭada-karkarādi-vṛṣṭibhir naṣṭa-prāyatayā ghaṭṭayāmāsa | yatra ca trasam atrasam api sarvaṁ vitrastam asti sma | tataś ca,
未能识别诗律
Тогда Йогамайя, всегда ждущая случая, вошла в Его тело и явила своё могущество, чтобы отделить Его от матери. От этого мать не смогла выдержать тяжести Его тела, хоть оно было подобно нежному синему лотосу, и, изумлённая, не находя, кто бы выдержал её вместо неё, вдруг опустила Его на землю и стала думать о Внутреннем Правителе миров. В великом страхе, чтобы отвратить беду, она в смятении стала Ему молиться. А Тринаварта, вращаясь вихрем на пути богов, закружил и Его и схватил, будто петлёй за горло. И пастбище он почти погубил, осыпая мучительным градом камней. Там всё живое — и движущееся, и недвижное — пришло в ужас. И тогда:
6e87b9ce185b · 发布于 2026年9月24日 19:09:31 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
В «Бхагаватам» (10.7.18–19) Яшода опускает сына на землю, потому что Он внезапно становится тяжёлым, как гора.