तद् एवं रात्रिकथायां कृतप्रथायां श्रीकृष्णमुखसितांशुस्मितसिते श्रीव्रजराजभासिते सदसि कथान्तरं स्निग्धकण्ठः कथयामास—
तद् एवं दूतेषु गतागततया सम्भूतेषु कौचिद् दूताव् आगतौ । आगत्य च पूर्ववत् कुशलम् आवेदयन्तौ निवेदयाम् आसतुः । तस्यां नाम्ना वनमालिन्यां धाम्ना च सर्वशुभशालिन्यां पुर्यां किम् अप्य् अपूर्वं वृत्तं सम्प्रति वृत्तम् अस्ति ।
व्रजराज उवाच—सौम्यौ ! सम्यक् कथ्यताम् ।
ताव् ऊचतुः—तत्र सर्वसुखमये दिनकतिपये गते क्वचिद् एकान्ते कान्ते रत्ननिशान्ते काञ्चन काञ्चनपर्यङ्कीम् अनु कदाचिद् उदासीनवद् आसीनं भवदुद्भवं दुर्जनविप्रलब्ध इव कश्चिद् विप्रः ससम्भ्रमं लब्धवान् । लब्धवन्तं च तं विप्रताविस्रब्धहृदयः सम्यग् धृततनयः स तु भवत्तनयः प्रणामेन संयुज्य पाद्यादिभिः सम्पूज्य मधुरं सम्भोज्य शय्यायां संयोज्य चरणौ परिचरणाय धारयन् वार्तान्तरम् अन्तरावतारयन्न् आगमनकारणं पप्रच्छ ।
tad evaṁ rātri-kathāyāṁ kṛta-prathāyāṁ śrī-kṛṣṇa-mukha-sitāṁśu-smita-site śrī-vrajarāja-bhāsite sadasi kathāntaraṁ snigdhakaṇṭhaḥ kathayāmāsa—
tad evaṁ dūteṣu gatāgatatayā sambhūteṣu kaucid dūtāv āgatau | āgatya ca pūrvavat kuśalam āvedayantau nivedayām āsatuḥ | tasyāṁ nāmnā vanamālinyāṁ dhāmnā ca sarva-śubha-śālinyāṁ puryāṁ kim apy apūrvaṁ vṛttaṁ samprati vṛttam asti |
vrajarāja uvāca—saumyau ! samyak kathyatām |
tāv ūcatuḥ—tatra sarva-sukha-maye dina-katipaye gate kvacid ekānte kānte ratna-niśānte kāñcana kāñcana-paryaṅkīm anu kadācid udāsīnavad āsīnaṁ bhavad-udbhavaṁ durjana-vipralabdha iva kaścid vipraḥ sa-sambhramaṁ labdhavān | labdhavantaṁ ca taṁ vipratā-visrabdha-hṛdayaḥ samyag dhṛta-tanayaḥ sa tu bhavat-tanayaḥ praṇāmena saṁyujya pādyādibhiḥ sampūjya madhuraṁ sambhojya śayyāyāṁ saṁyojya caraṇau paricaraṇāya dhārayan vārtāntaram antarāvatārayann āgamana-kāraṇaṁ papraccha |
未能识别诗律
Так начался ночной рассказ, а в собрании, светлом от улыбки на луноподобном лице Шри Кришны и озарённом Шри царём Враджи, Снигдхакантха повёл новый рассказ: «Пока вестники так ходили туда и обратно, пришли однажды двое вестников. Придя, они, как и прежде, сообщили, что всё благополучно, и поведали: „В том городе, который зовётся Ванамалини и сиянием полон всякого блага, недавно случилось нечто небывалое“. Царь Враджи сказал: „Милые, расскажите всё как есть“. Они сказали: „Там, когда прошло несколько дней, полных всякого счастья, в уединённом прелестном покое из самоцветов, где Твой сын как-то сидел будто безучастно на каком-то золотом ложе, к Нему в волнении пришёл некий брахман, будто обманутый злыми людьми. А Твой сын, чьё сердце доверяет брахманам и кто как следует хранит почтение к ним, поклонился ему, почтил водой для омовения стоп и прочим, сладко накормил, усадил на ложе и, держа его стопы, чтобы им услужить, между разговорами спросил о причине прихода.
213e94156ae2 · 发布于 2026年9月25日 03:40:29 UTC
可用语言RU用方向键翻颂