राधां पश्यसि जल्पसि स्पृशसि च स्वात्मन्न् अथालिङ्गसि
स्वस्मिंस् तत् तद् अनुक्रियाम् अपि तयारब्धां भजन् नन्दसि ।
विश्रम्भं न हि मन्यसे तदपि चेद् अन्यां दशां यामितस्
तत्प्राप्तिं मनुषे तया कथय भो किं ते सुखं सेत्स्यति ॥9॥
rādhāṁ paśyasi jalpasi spṛśasi ca svātmann athāliṅgasi
svasmiṁs tat tad anukriyām api tayārabdhāṁ bhajan nandasi |
viśrambhaṁ na hi manyase tadapi ced anyāṁ daśāṁ yāmitas
tat-prāptiṁ manuṣe tayā kathaya bho kiṁ te sukhaṁ setsyati ||9||
«О моё сердце, ты видишь Радху, говоришь с ней, касаешься и обнимаешь её; переживая в себе всякое подражание, что она сама начала, ты радуешься — и всё же не веришь. А если, уйдя отсюда в иное состояние, ты мнишь, что обретёшь её, — скажи, какое счастье свершится для тебя через неё?»
6250cb39910e · published Sep 24, 2026, 10:41:18 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Перевод приблизителен. Кришна в разлуке видит Радху в воображении и не верит этому.