तां प्रति श्रीराधा किम् अपीदम् आचार्य प्रोवाच—
शेते मञ्जुनिकुञ्जतल्पम् अनु स प्रेयान् इति प्रेयसि
त्वां वेणुं किल हर्तुम् अस्य कुतुकात् प्राहैषम् अस्मि द्रुतम् ।
तं तु त्वं परिहृत्य चागतवती श्रान्तेव च प्रेक्ष्यसे
तद्वर्त्मान्य् अदुरीचकर्थ रभसा यन् मादृशां दुर्गमम् ॥57॥
tāṁ prati śrī-rādhā kim apīdam ācārya provāca—
śete mañju-nikuñja-talpam anu sa preyān iti preyasi
tvāṁ veṇuṁ kila hartum asya kutukāt prāhaiṣam asmi drutam |
taṁ tu tvaṁ parihṛtya cāgatavatī śrānteva ca prekṣyase
tad-vartmāny adurī-cakartha rabhasā yan mādṛśāṁ durgamam ||57||
Шри Радха, что-то затеяв, сказала ей: «„Любимый спит на ложе в прелестной беседке“, — и я шутки ради поскорее послала тебя, милая, похитить Его флейту. А ты пришла без Него, да ещё и выглядишь уставшей: те пути, что для таких, как я, непроходимы, ты с жаром сделала лёгкими».
713b74c177d8 · published Sep 24, 2026, 10:41:18 PM UTC
Available inRUPage between verses with