तद् एवं मौनेन मूर्धानम् आनम्य पुनर् आह—अहो ! मम वृश्चिकभिया पलायमानस्याशीविषमिखे प्रवेशः सदेशम् आगतः; यतस् तद् अतिविस्तरं त्यक्तवतोऽपि गत्यन्तरम् अन्तरा श्रीराधिकाया दिव्योन्मादबद्धम् अबद्धं तद् इदं विलपितं लपितुम् आपतितम् ।
तद् एवं मर्मणि क्षणं विदूय भूयः सुखं सम्भूय सम्भाषते स्म—हन्त ! जागरणम् आगम्य च कथं स्वाप्नं दुःखं दुःखलं कुर्वन्न् अस्मि; यतस् तेन स्वकान्तेन समं साक्षात् स्फुरद् उपवेश । सेयं ममेशा विद्यत एवावलम्बनम्, तस्मात् किञ्चित् प्रथयानि । तत्र स्फूर्त्यादिसमुज्जृम्भागम्भीरसम्भावनामयीयं भावना चास्यां जातु जातु सम्भवति स्म ।
tad evaṁ maunena mūrdhānam ānamya punar āha—aho ! mama vṛścika-bhiyā palāyamānasyāśī-viṣa-mikhe praveśaḥ sadeśam āgataḥ; yatas tad ati-vistaraṁ tyaktavato’pi gatyantaram antarā śrī-rādhikāyā divyonmāda-baddham abaddhaṁ tad idaṁ vilapitaṁ lapitum āpatitam |
tad evaṁ marmaṇi kṣaṇaṁ vidūya bhūyaḥ sukhaṁ sambhūya sambhāṣate sma—hanta ! jāgaraṇam āgamya ca kathaṁ svāpnaṁ duḥkhaṁ duḥkhalaṁ kurvann asmi; yatas tena sva-kāntena samaṁ sākṣāt sphurad upaveśa | seyaṁ mameśā vidyata evāvalambanam, tasmāt kiñcit prathayāni | tatra sphūrtyādi-samujjṛmbhā-gambhīra-sambhāvanāmayīyaṁ bhāvanā cāsyāṁ jātu jātu sambhavati sma |
metre not identified
Так, молча склонив голову, он снова сказал: «О! Убегая от страха перед скорпионом, я угодил в пасть змеи: ведь хоть я и оставил тот разлив, у меня нет иного пути — и вот выпало рассказать этот плач Шри Радхики, связный и бессвязный, во власти божественного безумия». Так на миг задетый за живое, он снова собрался с радостью и заговорил: «Ах! Проснувшись, зачем я растравляю горе сна? Ведь она сидит рядом со своим возлюбленным, сияя воочию; эта моя владычица — моя опора; так что расскажу немного. В ней порой возникала такая мысль, полная глубоких догадок, распустившихся из видений и прочего.
b0f0feccf75e · published Sep 25, 2026, 3:06:03 AM UTC
Available inRUPage between verses with