अथ पुनः सरोषं दोषम् उद्भावितवती—अरे! द्विरेफ! त्वम् एवं वदसि । कथं सम्भावनमात्रेणादोषपात्रे तत्र मयि च मृषा दोषं जोषयसि? भोः! कष्टं विस्पष्टं तु किम् अपि न पश्यामः इति ।
तत्र श्रूयताम्—स व्याजराजः खल्व् असाव् अस्मांस् तथा सानुरागम् इव पुरा समागतवान्, यथा तदानीम् अजानीम कदापि न हास्यतीति । स्फुटम् अहह! सहसा तत्याज । तत इतः परम् अवद्यं किं विद्यते? तत्र च श्ङ्के कालकलेवरतया कलङ्केन शङ्केह न विद्यते, यस्य स भवान् समानस्वभावं तम् उपलभमानस् तथा सुमनसाम् अनादरदर्शनया दर्शनम् इदम् अध्यापितवान् । किन्तु शिष्ये विद्या गरीयसी दरीदृश्यते, भवान् हि स्वार्थम् अर्थयमानस् तदीयसारं निप्ऽइय क्वचिद् अन्यत्र याति । तस्य तु स्वार्थमात्रं नात्र प्रतिपद्यते; किन्तु परदुःखदान्म् एव सुख्म् इति लक्ष्यते । यस्माद् अनुविधानस्मद्विधजनान् मुधा सुधाभ्रमकरं निजम् अधरं सकृद् एव सेवयित्वा स खलु कालपुन्नागस् तत्याज इति । तस्मात्—
atha punaḥ sa-roṣaṁ doṣam udbhāvitavatī—are! dvi-repha! tvam evaṁ vadasi | kathaṁ sambhāvana-mātreṇādoṣa-pātre tatra mayi ca mṛṣā doṣaṁ joṣayasi? bhoḥ! kaṣṭaṁ vispaṣṭaṁ tu kim api na paśyāmaḥ iti |
tatra śrūyatām—sa vyāja-rājaḥ khalv asāv asmāṁs tathā sānurāgam iva purā samāgatavān, yathā tadānīm ajānīma kadāpi na hāsyatīti | sphuṭam ahaha! sahasā tatyāja | tata itaḥ param avadyaṁ kiṁ vidyate? tatra ca śṅke kāla-kalevaratayā kalaṅkena śaṅkeha na vidyate, yasya sa bhavān samāna-svabhāvaṁ tam upalabhamānas tathā sumanasām anādara-darśanayā darśanam idam adhyāpitavān | kintu śiṣye vidyā garīyasī darīdṛśyate, bhavān hi svārtham arthayamānas tadīya-sāraṁ nip’iya kvacid anyatra yāti | tasya tu svārtha-mātraṁ nātra pratipadyate; kintu para-duḥkha-dānm eva sukhm iti lakṣyate | yasmād anuvidhānasmadvidha-janān mudhā sudhā-bhrama-karaṁ nijam adharaṁ sakṛd eva sevayitvā sa khalu kāla-punnāgas tatyāja iti | tasmāt—
metre not identified
И снова гневно выставила порок: «Эй, двузвучная! Ты говоришь: „Как вы по одному подозрению ложно приписываете вину Ему, не повинному, и мне? Ведь никакого явного зла мы не видим“. Так послушай: этот царь уловок прежде пришёл к нам будто бы с любовью — так, что мы тогда думали: Он никогда нас не бросит; а Он, ах, вдруг бросил. Что может быть позорнее? И я боюсь, что пятно на Нём, тёмном, и не видно. А ты, найдя в Нём ровню себе, выучился у Него этой премудрости — пренебрегать цветами. Но у ученика наука видна тяжелее: ты, ища своего, выпиваешь из цветов суть и улетаешь к другим; а Ему и своей выгоды здесь не надо — видно, что Его счастье лишь в том, чтобы мучить других. Ведь Он, этот чёрный змей, дал таким, как мы, попусту лишь однажды пригубить свои губы, обманчиво подобные нектару, — и бросил. Так что
48456e068f34 · published Sep 25, 2026, 3:06:03 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 47: «Лишь раз дав испить мёд своих губ, Он тотчас бросил нас».