अनन्तरमवशिष्टमतिमोदनमोदनमापामरमखिलनगरवासिभ्यो निरलसलसन्मुखमेव विभज्य दत्त्वा नटनर्तकीवाद्यपूरकचारणमागधादिभ्यो व्रजराजेन पृथक् परितोषितेभ्योऽपि स्वयमपि पृथगमीषां मतिसङ्कल्पकल्पनं दत्तवतीति यदि विश्रान्तो महोत्सवस्तदा नित्यमेवमेव चेद्भवति, तदैव निर्वृतिरिति मनसि विभाव्य क्षणं तदुपरमपरमदुःखानुभवमाससाद सा दयालुः ॥65॥
anantaramavaśiṣṭamatimodanamodanamāpāmaramakhilanagaravāsibhyo niralasalasanmukhameva vibhajya dattvā naṭanartakīvādyapūrakacāraṇamāgadhādibhyo vrajarājena pṛthak paritoṣitebhyo'pi svayamapi pṛthagamīṣāṁ matisaṅkalpakalpanaṁ dattavatīti yadi viśrānto mahotsavastadā nityamevameva cedbhavati, tadaiva nirvṛtiriti manasi vibhāvya kṣaṇaṁ taduparamaparamaduḥkhānubhavamāsasāda sā dayāluḥ ||65||
Потом она раздала оставшуюся очень вкусную еду всем горожанам до последнего бедняка, с сияющим лицом, без лени; и хотя царь Враджа уже отдельно одарил актёров, танцовщиц, музыкантов, чаранов, магадхов и прочих, она сама отдельно дала им сверх того, сколько они могли пожелать. Когда великий праздник закончился, милосердная, подумав: «Вот бы так было каждый день — тогда было бы счастье», — на миг испытала великую печаль оттого, что он прошёл.
46969b6a7b3c · publicado 28 sept 2026, 23:05:28 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Яшода жалеет, что праздник кончился.