एवं गृहीत्वा कन्दुकं दुरवगाहचरिते, तस्मिंश्चिरं विलस्य श्रमजलकणभरभरिततया मुक्ताभिः खचितं शरदमलपूर्णसुधाकरबिम्बमिव वदनमण्डलं दधाने, विश्रमणाय कस्यचन तरुतरुणस्य मूलमालम्बमाने लम्बमानेन लतापल्लवेन केनापि वीज्यमाने, केनापि निजसिचयाञ्चलेन कल्पितं तल्पमधिशयाने, केनापि संवाहितचरणे सति क्षणमनुचराः सर्व एव तं. परिचेरुः ॥68॥
evaṁ gṛhītvā kandukaṁ duravagāhacarite, tasmiṁściraṁ vilasya śramajala-kaṇabharabharitatayā muktābhiḥ khacitaṁ śaradamalapūrṇasudhākarabimbamiva vadanamaṇḍalaṁ dadhāne, viśramaṇāya kasyacana tarutaruṇasya mūlamālambamāne lambamānena latāpallavena kenāpi vījyamāne, kenāpi nijasicayāñcalena kalpitaṁ talpamadhiśayāne, kenāpi saṁvāhitacaraṇe sati kṣaṇamanucarāḥ sarva eva taṁ. pariceruḥ ||68||
Так, поймав мяч, он, чьи деяния непостижимы, долго играл; и когда его лицо, усыпанное, как жемчугом, каплями пота, стало как чистый полный осенний месяц, и он прилёг отдохнуть у корней молодого дерева, — один обмахивал его свисающей веткой лианы, другой уложил на ложе из края своей одежды, третий растирал ему ноги, — и на миг все спутники окружили его заботой.
1c864a3b0ac9 · publicado 28 sept 2026, 23:05:28 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Друзья ухаживают за уставшим Кришной.