तत्र च – निर्मितं किल मृगमदसौरभतमालदलसारेण, अभ्यक्तं किल निखिलविलम्बकलावण्येन, उद्वर्तितं किल निजदेहतेजसा, स्नातं किल निजमुखनिर्यत्कान्तिसुधया, अनुलिप्तं किल जननीदृष्टिकर्पूरलब्धसंघृष्टिभद्रश्रिया, भूषितं किल सहजशुभतारूषितनिजाकारेण इति सद्योजातं तद् अपत्यं वितर्क्य मिथःकृतसमागमाः सर्वाः पुनस् तं बालं लब्धतमालपत्रभोगमृगभेदमृगमदसारपङ्कम् इव कोमलाङ्गम्, निजकरचूर्णिततम इव चूर्णकुन्तलम्, वहन्मुखविधुबिम्बम् ईक्षयन्तं सर्वमनांस्य् आक्रष्टुम् इव करौ मुष्टीकुर्वन्तं, तरणिजानिजागुरुतरङ्गम् इव करचरणकमलं चालयन्तं विलोकयामासुः ।
tatra ca – nirmitaṁ kila mṛgamada-saurabha-tamāla-dala-sāreṇa, abhyaktaṁ kila nikhila-vilambaka-lāvaṇyena, udvartitaṁ kila nija-deha-tejasā, snātaṁ kila nija-mukha-niryat-kānti-sudhayā, anuliptaṁ kila jananī-dṛṣṭi-karpūra-labdha-saṁghṛṣṭi-bhadra-śriyā, bhūṣitaṁ kila sahaja-śubhatā-rūṣita-nijākāreṇa iti sadyo-jātaṁ tad apatyaṁ vitarkya mithaḥ-kṛta-samāgamāḥ sarvāḥ punas taṁ bālaṁ labdha-tamāla-patra-bhoga-mṛga-bheda-mṛgamada-sāra-paṅkam iva komalāṅgam, nija-kara-cūrṇitatama iva cūrṇa-kuntalam, vahan-mukha-vidhu-bimbam īkṣayantaṁ sarva-manāṁsy ākraṣṭum iva karau muṣṭīkurvantaṁ, taraṇijā-nijāguru-taraṅgam iva kara-caraṇa-kamalaṁ cālayantaṁ vilokayāmāsuḥ |
И там они гадали о только что рождённом младенце: «Он словно создан из сути листьев тамалы, благоухающих мускусом; умащён прелестью, превосходящей всё; натёрт сиянием собственного тела; омыт нектаром сияния, исходящего от лица; умащён благой красой, растёртой камфарой взгляда матери; украшен собственным обликом, полным врождённой благости». Собравшись вместе, они снова разглядывали мальчика: нежное тело — как паста лучшего мускуса, впитавшая аромат листьев тамалы; кудри — будто растёрты в порошок его же ручками; он показывает лунный диск лица, сжимает ручки в кулачки, словно чтобы притянуть все сердца, и шевелит лотосами рук и ног, как волнами Ямуны, дочери Солнца.
f423ef5503ff · publicado 24 sept 2026, 18:46:20 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con