एवं तदा तदाकाराकारितमनस्तयानस्तयाप्राकृततयाततया च तथाविधेऽपि शोके जीवितानि वितानितस्थेमानि न परं यदि बहिरभूवन्, तदा करुणविलापशब्दगुणं गगनम्, अश्रुनिर्झरमयो ह्रदतटः, निःसहनिपतितैः कलेवरैश्छिन्नलताद्रुममयीव धरणी, शोकमयः समय इति स्थिते कृष्णानुभावभावनाकुतूहलिना हलिना किञ्चिदूचे ॥17॥
evaṁ tadā tadākārākāritamanastayānastayāprākṛtatayātatayā ca tathāvidhe'pi śoke jīvitāni vitānita-sthemāni na paraṁ yadi bahirabhūvan, tadā karuṇavilāpaśabdaguṇaṁ gaganam, aśrunirjharamayo hradataṭaḥ, niḥsahanipatitaiḥ kalevaraiśchinnalatādrumamayīva dharaṇī, śokamayaḥ samaya iti sthite kṛṣṇānubhāva-bhāvanākutūhalinā halinā kiñcidūce ||17||
Так тогда, по неземной природе, связанной с его обликом, хоть и в таком горе, их жизни, затянувшиеся, лишь не вышли наружу; а небо было полно звука жалобных причитаний, берег озера — полон водопадов слёз, земля — полна бессильно павших тел, как срубленных лиан и деревьев, время — полно скорби. И тогда Халин, жаждущий явить мощь Кришны, сказал кое-что.
bd92d539f83d · प्रकाशित 28 सित॰ 2026, 11:10:19 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Скорбь Враджа у озера — ШБ 10.16.19–21.