ततश्च भूयस्ताभिः कृताश्वासा श्वासापितमपि जीवितं जहती ह तीव्रतरधीवैधुर्या धुर्या मलिनवदनारविन्दा रविं दारुणमिव दहन्तं शोकमावहन्ती हन्तीव यदा जनमनांसि, तदैव पुरतोरणस्य पुरतो रणस्य प्रथमारम्भ इवारं भ इवातिसमीचीने निर्जितविपक्षोऽपक्षोदभूतस्य भूतस्य रिपोरुरसि रसिको महाकण्टकगहने विकचमेकमपराजिताकुसुममिव, तृणस्तम्बान्धजीर्णसरसि समुद्दण्डमेकमसितोत्पलमिव, घनतरतिमिरपटलोपरि दीपाङ्कुर इव, महामोहोपरि परमज्ञानामृतमिव, मरुभुवि सुरतरुकडम्ब इव, परमदुःखवृक्षशिखरे सान्द्रानन्दकुसुममिव स बालकृष्णो रोचते स्म ॥18॥
tataśca bhūyastābhiḥ kṛtāśvāsā śvāsāpitamapi jīvitaṁ jahatī ha tīvrataradhīvaidhuryā dhuryā malinavadanāravindā raviṁ dāruṇamiva dahantaṁ śokamāvahantī hantīva yadā janamanāṁsi, tadaiva puratoraṇasya purato raṇasya prathamārambha ivāraṁ bha ivātisamīcīne nirjitavipakṣo'pakṣoda-bhūtasya bhūtasya riporurasi rasiko mahākaṇṭakagahane vikacamekamaparājitākusumamiva, tṛṇastambāndhajīrṇasarasi samuddaṇḍamekamasitotpalamiva, ghanataratimirapaṭalopari dīpāṅkura iva, mahāmohopari paramajñānāmṛtamiva, marubhuvi suratarukaḍamba iva, paramaduḥkhavṛkṣaśikhare sāndrānandakusumamiva sa bālakṛṣṇo rocate sma ||18||
Потом, когда женщины снова её успокоили, а она, едва удерживая дыхание, почти расставалась с жизнью, совершенно растерянная, с потускневшим лицом-лотосом, неся горе, жгучее, как солнце, — и словно убивая этим сердца людей, — тогда перед воротами, словно на поле только что начавшейся битвы, этот малыш Кришна, победивший врага, сиял на груди поверженного, растерзанного демона — как единственный цветок ападжиты в колючей чаще, как одинокий синий лотос на высоком стебле в заросшем старом пруду, как огонёк светильника над густой тьмой, как нектар высшего знания над великим заблуждением, как рощица небесных деревьев в пустыне, как цветок густого блаженства на вершине дерева великой скорби.
68ef55e7fc78 · опубликовано 28 сент. 2026 г., 22:42:39 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Кришна найден играющим на груди мёртвого Тринаварты (ШБ 10.7.29).