तमकुतोभयमर्भकमाकलय्य क्रमसमुपचीयमाने मानेन हीने जननिचये केचन “अयमेव पामरोऽमरोदयद्वेषी वात्याकृत्या कृत्यान्तरायभूतो भूतोदमिव कुर्वन् व्रजराजकुमारमपहर्तुं कृतोद्यमोऽद्य मोहितः स्वयैव किल्बिषविषज्वालयालयान्तमपि गन्तुमशक्तो नभस्त एव निपपात” इति ॥19॥
tamakutobhayamarbhakamākalayya kramasamupacīyamāne mānena hīne jananicaye kecana “ayameva pāmaro'marodayadveṣī vātyākṛtyā kṛtyāntarāyabhūto bhū-todamiva kurvan vrajarājakumāramapahartuṁ kṛtodyamo'dya mohitaḥ svayaiva kilbiṣaviṣajvālayālayāntamapi gantumaśakto nabhasta eva nipapāta” iti ||19||
Увидев этого бесстрашного малыша, толпа людей, всё прибывая, забыла гордость, и одни говорили: «Этот мерзавец, враг восхода богов, помеха делам, будто терзая землю, в облике вихря хотел похитить сына владыки Враджа — и сам же одурманился пламенем яда своего греха: не смог даже добраться до своего жилища и рухнул с неба».
cf65ac994b15 · опубликовано 28 сент. 2026 г., 22:42:39 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Разные толкования случившегося жителями Враджа (ср. ШБ 10.7.30–31).