करणानां करणानान्ध्य इव जाते क्षणं स्तिमितमनाः सती तनयमुवाच—“जात! जातमात्र एव मात्र एवमतिखेदमुपनयसि, नयसिद्धिरियं न भवतः । अथवा, किं ते दूषणम्, बहिरवस्थाप्य भवन्तं गृहागतां दारुदारुणां नाम्नैव मातरं मां प्रति मातृनाम्नानाम्नातपारुष्यो रुष्योद्रकं न गतो गतोऽपि यत् पुनरागा निरागा नितरामतो भवान्मातृवत्सलो वत्स! लोकातीतोऽसि ममैवागः” इति चिरं लालयन्ती स्नेहस्नुतं स्तनरसं नरसङ्काशं तमथ मूर्तमानन्दं सानन्दं सा पाययामास ॥25॥
karaṇānāṁ karaṇānāndhya iva jāte kṣaṇaṁ stimitamanāḥ satī tanayamuvāca—“jāta! jātamātra eva mātra evamatikhedamupanayasi, nayasiddhiriyaṁ na bhavataḥ | athavā, kiṁ te dūṣaṇam, bahiravasthāpya bhavantaṁ gṛhāgatāṁ dārudāruṇāṁ nāmnaiva mātaraṁ māṁ prati mātṛnāmnānāmnātapāruṣyo ruṣyodrakaṁ na gato gato'pi yat punarāgā nirāgā nitarāmato bhavānmātṛvatsalo vatsa! lokātīto'si mamaivāgaḥ” iti ciraṁ lālayantī snehasnutaṁ stanarasaṁ narasaṅkāśaṁ tamatha mūrtamānandaṁ sānandaṁ sā pāyayāmāsa ||25||
её чувства словно ослепли, и она на миг замерла, а потом сказала сыну: «Сынок! Едва родившись, ты уже так мучаешь мать — это не по правилам. Или в чём твоя вина? Оставив тебя снаружи, я, мать лишь по имени, жестокая, как дерево, ушла в дом; а ты не рассердился на меня, хоть и был унесён, — и вернулся, безвинный. Сынок, ты любишь мать больше, чем бывает на свете, а вина — только моя». И долго лаская, она с радостью напоила молоком, лившимся от любви, это воплощённое блаженство в облике человека.
dbc0acfc125d · опубликовано 28 сент. 2026 г., 22:42:39 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Конец стабаки. Колофон называет её «Телега и Тринаварта» (śakaṭa-tṛṇāvarta-vivarta). Яшода и здесь винит только себя.