अथ कृष्णजननी जननीराजितचरणा वृषभानुगृहिणीं भानुगृहिणीं संज्ञामिव संज्ञामिव मूर्तिमतीं स्वकुलश्रीकीर्तिदां श्रीकीर्तिदां समाहूयालिङ्ग्य चाह—अयि! कथमियं तमियन्तमतिखेदं प्रापिता? यः खलु प्रौढगृहिणीजनोचितो नोचितो हि नवमालिकायाः कायापकर्षः कृशानुतापेन, कृशानुतापेन नासि ॥49॥
atha kṛṣṇajananī jananīrājitacaraṇā vṛṣabhānugṛhiṇīṁ bhānugṛhiṇīṁ saṁjñāmiva saṁjñāmiva mūrtimatīṁ svakulaśrīkīrtidāṁ śrīkīrtidāṁ samāhūyāliṅgya cāha—ayi! kathamiyaṁ tamiyantamatikhedaṁ prāpitā? yaḥ khalu prauḍhagṛhiṇījanocito nocito hi navamālikāyāḥ kāyāpakarṣaḥ kṛśānutāpena, kṛśānutāpena nāsi ||49||
Затем мать Кришны, чьи стопы почитают матери, позвала супругу Вришабхану — словно воплощённую Санджню, жену Солнца, дарующую славу своему роду, Шри Киртиду, — обняла и сказала: «Ах, как же ты довела её до такого труда? Изнурение огнём очага годится для зрелых хозяек, но не для жасмина!»
dff27081dbe7 · опубликовано 28 сент. 2026 г., 23:15:30 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Киртида — мать Радхи.