विद्धं तीक्ष्णशिलीमुखैर् मृगदृशोऽपाङ्गैर् उदीर्णैश् चिरंचूर्णीभूतम् अहो पयोधरगिरिद्वन्द्वेन वर्धिष्णुना ।रोमालीभुजगेन दष्टम् अपतन् नाभिह्रदे मन्मनोराधाया इति वर्णयन् परिजनैः सास्रो हरिः पातु वः ॥54॥
viddhaṁ tīkṣṇa-śilīmukhair mṛga-dṛśo'pāṅgair udīrṇaiś ciraṁcūrṇī-bhūtam aho payodhara-giri-dvandvena vardhiṣṇunā |romālī-bhujagena daṣṭam apatan nābhi-hrade man-manorādhāyā iti varṇayan parijanaiḥ sāsro hariḥ pātu vaḥ ||54||
«Мой ум надолго пронзён острыми стрелами брошенных взглядов ланеокой, о, раздавлен растущей парой гор — её грудью, укушен змеёй — полоской волосков (на животе) — и упал в озеро пупка», — так со слезами описывая Радху друзьям, пусть хранит вас Хари.
acaad511e50c · опубликовано 30 сент. 2026 г., 16:15:02 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Размер — śārdūla-vikrīḍita. Путь взгляда по телу Радхи дан как путь раненого: стрелы, обвал, змея — и падение в озеро.