तद् एवं सम्पृच्छ्य प्रच्छन्नायां यमुनायां वृन्दामधुमङ्गलपूर्णपार्श्वा पूर्णिमा हरेर् अभ्यर्णम् आजगाम । आगम्य च विरहतापनिर्वापणाय क्वचिद् एकान्ते नितान्तकान्तचन्द्रकान्तशिलामध्यम् अध्यासीनं परमध्यानवन्तं तम् अन्तर्मनसं सन्तं निध्यातवती । तस्मात् प्रच्छन्ना चेदं सगद्गदम् आकलितवती—
tad evaṁ sampṛcchya pracchannāyāṁ yamunāyāṁ vṛndā-madhumaṅgala-pūrṇa-pārśvā pūrṇimā harer abhyarṇam ājagāma | āgamya ca virahatāpa-nirvāpaṇāya kvacid ekānte nitānta-kānta-candrakānta-śilā-madhyam adhyāsīnaṁ parama-dhyānavantaṁ tam antar-manasaṁ santaṁ nidhyātavatī | tasmāt pracchannā cedaṁ sa-gadgadam ākalitavatī—
Расспросив так, Паурнамаси — пока Ямуна оставалась скрытой — с Вриндой и Мадхумангалой по бокам подошла к Хари. Подойдя, она увидела, что Он, чтобы унять жар разлуки, в уединённом месте сидит посреди прелестнейшей плиты лунного камня, в глубоком раздумье, погружённый в Себя. И, скрываясь, она услышала, как Он, запинаясь, говорил:
b59a4b933087 · publicado 24 sept 2026, 20:10:34 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Лунный камень, по поверью, источает прохладу.