तदा च, तास् तन्मुखसुधारुचिरुचिपानानापूर्णरुचयोऽपि वलतस् तत्कुलपालिकाभिर् निलयम् एव नीताश् चकोरवध्व इव पञ्जरमध्यम् । तद् अनु च—
आयाताः प्रतिबिम्बतां यदपि ताश् चित्तह्रदे श्रीहरेश्
चित्रं तत्र तथापि बिम्बपदवीं स्थित्या विकर्षेऽप्य् अयुः ।
यत्र प्रस्फुटतारका इव तदा सर्वा बभुः सर्वतः
श्रीराधा पुनर् अन्तरिन्दुवलयद्योतश्रिया दिद्युते ॥67॥
tadā ca, tās tan-mukha-sudhā-ruci-rucipā-nānā-pūrṇa-rucayo’pi valatas tat-kula-pālikābhir nilayam eva nītāś cakora-vadhva iva pañjara-madhyam | tad anu ca—
āyātāḥ pratibimbatāṁ yadapi tāś citta-hrade śrī-hareś
citraṁ tatra tathāpi bimba-padavīṁ sthityā vikarṣe’py ayuḥ |
yatra prasphuṭa-tārakā iva tadā sarvā babhuḥ sarvataḥ
śrī-rādhā punar antarindu-valaya-dyota-śriyā didyute ||67||
Тогда их, хоть они и жаждали пить нектар сияния луны Его лица, стражницы их родов силой увели домой — как самок чакор в клетку. И потом: Хоть они и стали отражениями в озере ума Шри Хари, но — диво! — даже уведённые, постоянством заняли там место оригинала; там все они сияли повсюду, как ясные звёзды, а Шри Радха блистала красой сияния внутренней луны.
482331b3bb83 · publicado 24 sept 2026, 20:10:34 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con