पुनश् च सम्प्रति स्वयम् एव परस्परम् इवाह—राधे, किम् उदग्रं व्यग्रचित्तासि? राधिके, तद् एतन् नावदधासि चेद् अवधानं विधेहि ।
श्रव्याणां स्वादसारं श्रुतिर् अनुमनुते यत् तु यद् वा सुधाब्धेर्
मन्थाल् लब्धं, रसज्ञा सुखहृदिजसुखं चित्तवृत्तिर् यद् एव ।
किं तत् कृष्णेति वर्णद्वयम् अयम् अथवा कृष्णवर्णद्युतीनाम्
आजीव्यः कोऽपि शश्वत् स्फुरति नवयुवेत्य् ऊहया मोहितास्मि ॥22॥
punaś ca samprati svayam eva parasparam ivāha—rādhe, kim udagraṁ vyagracittāsi? rādhike, tad etan nāvadadhāsi ced avadhānaṁ vidhehi |
śravyāṇāṁ svāda-sāraṁ śrutir anumanute yat tu yad vā sudhābdher
manthāl labdhaṁ, rasajñā sukha-hṛdija-sukhaṁ citta-vṛttir yad eva |
kiṁ tat kṛṣṇeti varṇa-dvayam ayam athavā kṛṣṇa-varṇa-dyutīnām
ājīvyaḥ ko’pi śaśvat sphurati nava-yuvety ūhayā mohitāsmi ||22||
А теперь она сама говорила себе, будто другой: «Радха, отчего ты так растревожена? Радхика, если не понимаешь, вникни: То, что слух признаёт сутью вкуса всего слышимого, или то, что добыто пахтаньем океана нектара, что язык, радость сердечной радости и движение ума… — два ли это слога „Кришна“ или какой-то вечно сияющий юный юноша, сама жизнь тёмного блеска? — эта догадка меня околдовала».
6e1f2cbe9215 · publicado 24 sept 2026, 20:10:34 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Перевод приблизителен.